και τώρα...

Πράγα, στους -6 βαθμούς.

"Εξιλέωση"

Διάφορα

Εξαιρετικά:

1. ακούω την εκπομπή του Lammo (Steve Lamacq) στο BBC 6.

2. Παρακολουθώ τα σχήματα του Winter Academy (μέσα στα 3-4 αγαπημένα μου blog)και ακούμε φανταστικά πράγματα.

3. Διαβάζω Roth, against america. Πρέπει να έχω διαβάσει το 80% των βιβλίων του που κυκλοφορούν στα ελληνικά και για το plot against μέχρι στιγμής είμαι το λιγότερο ενθουσιασμένος.

Επιστροφή με τα καλύτερα!

Απίστευτη η Πράγα. (Φωτογραφία ανάλογη)

Απίστευτο το βιβλίο της Ιωάννας Μπουραζοπούλου: Τι είδε η γυναίκα του Λωτ? Το καλύτερο ελληνικό (και γενικώς μάλλον) βιβλίο που διάβασα το 2007. Ακόμη και τώρα δεν είμαι σίγουρος ότι είναι γραμμένο από Ελληνίδα συγγραφέα. Εξαιρετικό.

Απίστευτο το θεϊκό τραγούδι των Spoon (Video παρακάτω). Μάλλον είναι και από το δίσκο της χρονιάς για τον υποφαινόμενο. (μαζί με τους Coin και το Urban Subculture...)




Καλή χρονιά σε όλους!

Minipop και Prague...

Διάβασα για αυτούς στο μεγάλο Γιάννη .

Απίστευτοι! Minipop.
Δεν ξέρω πόσοι έχουμε μείνει ακόμη αλλά πιστεύω, ελπίζω ότι υπάρχουν κάποιοι που θα τους απολαύσουν.



Τους αφιερώνω (αν και είμαι σίγουρος ότι τους ξέρει) στον φίλο μου τον Mystery... (γνωστός και ως mouxla...)


Θα επεκταθώ στις επόμενες μέρες αλλά μπορώ να δηλώσω με χαρά ότι ετοιμαζόμαστε για χριστουγεννιάτικό ταξιδάκι. Από τώρα ονειρεύομαι θέματα.
Βέβαια δεν θα έχουν μεγάλη σχέση με τα αμπέλια της παραπάνω φωτογραφίας (Κτήμα Παυλίδης, Δράμα).

Όχι και τόσο

Φωτογραφία τόσο από κοντά όσο και από μακριά.

Τρία θέματα:
1. Ο Αρχάγγελος του Burial θα μπορούσε να γίνει, όχι ότι δεν μπορεί κιόλας, ύμνος πολλών. (και εγώ μέσα)
2. Φοβερός ο Ian την προηγούμενη εβδομάδα ε; Αν και έχω διαβάσει μόνο το Σάββατο και το Άμστερνταμ μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε στη συνέντευξη.
3. Όσο φοβερές είναι οι προετοιμασίες ενός ταξιδιού άλλο τόσο απογοητευτικές είναι οι ματαιώσεις...

Περιμένοντας την 21η Δεκεμβρίου

ακόμη ένας κεραυνός...Ισλανδία και Sigur ros

...κι άλλος ένας κεραυνός, νυχτερινός αυτή τη φορά. Είπαμε η Θεσσαλονίκη έχει γίνει Κάνσας.

Τα καινούργια των Sigur ros... Αναμένουμε

Πραγματικά ένα από τα ταξίδια που είναι όνειρό μας να πραγματοποιήσουμε είναι αυτό για την Ισλανδία. Είναι πολλά που μας τραβάνε αλλά είναι και οι sigur είναι και η bjork...
Αλλά ότι διερευνητική προσπάθεια κάναμε (ερωτήσεις σε πρακτορεία, αεροπορικές εταιρίες) είναι πολύ ακριβά.
Οπότε ταξιδεύουμε με τους εξαιρετικούς και μοναδικούς sigur ros

το φράγμΑ και beonlineB

Περίεργο κάδρο. Τμήμα ενός φράγματος.

Δεν ξέρω αν το είδατε κάπου αλλά ετοιμαστείτε:
BeonlineB

Ακόμη μια απόδειξη για το μεγαλείο των Arcade Fire. Απολαύστε το και δοκιμάστε... τα πάντα πάνω του...

Field mice και ο γερανός

Ποιος μπορεί να μείνει ασυγκίνητος στους Field Mice; Ας είναι καλά τα radio sessions του εξαιρετικού blog STEREONOVA που μου τους θύμισαν.

Θρυλικό συγκρότημα της επίσης θρυλικής Sarah recors.

Όταν είχα ακούσει για πρώτη φορά το sensitive, δεν το πίστευα. Τραγούδι οδοστρωτήρας.
Μένεις σπίτι για πάντα.

Περιμένοντας το CONTROL...

Collins, Cameron και οι ψυχές μας (?)

Η παραπάνω φωτογραφία (του υποφαινόμενου) είναι εξαιτίας του εξαιρετικού βιβλίου που πραγματικά είχα την τύχη να διαβάσω: Michael Collins - Χαμένες ψυχές (Πόλις)

Η εμπειρία ανάγνωσης του συγκεκριμένου βιβλίου μπορεί να συγκριθεί μόνο με το τελείωμα της ανάσας μετά από μια βαθιά βουτιά στη θάλασσα, ένα μέτρο πριν την επιφάνεια.
Δεν μπορείς να το αφήσεις. Νιώθεις να σε τρυπάει αλλά συνεχίζεις. Κατεβαίνεις.

Το πτώμα του τρίχρονου κοριτσιού δεν βγαίνει από το μυαλό σου μέρες μετά την ανάγνωση.



Είναι περίεργο αλλά και ανησυχητικό. Δεν διάβασα σε καμία κριτική (έψαξα σχεδόν σε όλες τις εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας) την έμμεση αναφορά του Collins στην μεγαλύτερη φωτογράφο όλων των εποχών. Την Julia Margaret Cameron (οι δύο φωτογραφίες είναι δικές της)

Το κοριτσάκι που βρέθηκε νεκρό στο βιβλίο ήταν ίδιο (το φαντάζομαι τουλάχιστο) με αυτό των φωτογραφιών. Ήταν ντυμένο με φτερά αγγέλου. Τραγικό.



Οι φωτογραφίες της Cameron ακουμπάν μέρη της ψυχής μας. Ανεξερεύνητα. Απόρθητα.

Ο Collins μας έδωσε ένα βιβλίο (διάβασα στις παραπάνω κριτικές ότι είναι κριτική στο Αμερικάνικό σύστημα, ότι είναι στα όρια του αστυνομικού...) το οποίο για μένα είναι ένα σκοτεινό ταξίδι στην ψυχή του καθένα.

Είναι πραγματικά το βιβλίο που θα έπρεπε να συνοδεύει τiς παραπάνω φωτογραφίες. Είναι η καλύτερη ανάλυση των παραπάνω αριστουργημάτων της Cameron που έχω διαβάσει ποτέ.

Κεραυνός, Χάντρα και Colin

Έρχονται βροχές εδώ πάνω. Φωτογραφία κεραυνού. Είναι αρκετά τυχερή αλλά και πολύ επίπονη λήψη καθώς έγινε απόγευμα και ως εκ τούτου χωρίς τα απέραντα sec της βραδινής λήψης.


2 θέματα

1. Διάβασα ένα εξαιρετικό βιβλίο. Γιασμίνα Χάντρα, τρομοκρατικό χτύπημα (Καστανιώτης). Τον Χάντρα τον ήξερα από το εξίσου εξαιρετικό Το μερίδιο του νεκρού. Εκεί είχαμε να κάνουμε με το ζήτημα της Αλγερινής αντίστασης και τις επιπτώσεις στην σημερινή Αλγερία. Πραγματικά σπουδαίο.
Το χτύπημα έχει να κάνει με το Παλαιστινιακό. Δεν παίρνει το μέρος κανενός. Δεν πέφτει στον εύκολα κλισέ του θέματος. Είναι μοναδικά δομημένο και εξίσου συναρπαστικό. Χάντρα._

2. Δεν το πίστευα όταν το διάβασα. Ο Colin νεκρός. Είχα την μοναδική τύχη να τον παρακολουθήσω σε δύο acropolis. Πιστεύω ότι ήταν με διαφορά ο πιο θεαματικός και πραγματικά μοναδικός οδηγός που έχει περάσει ποτέ.
Υπάρχουν άπειρες ιστορίες για τις ικανότητες του Colin McRae.
Τώρα ο Nicky Grist θα είναι μόνος.

Ήταν ο καλύτερος. Ή θα τερμάτιζε πρώτος ή θα το έσπαζε.
Δεν υπήρχε άλλη επιλογή.

Windmills of your... life

Η φωτογραφία μου θύμισε την παρακάτω ταινία αλλά κυρίως το αριστουργηματικό τραγούδι που ακούγεται στην παρακάτω σκηνή.

Την αφιερώνω σε όσους ακόμη προσπαθούν να πλησιάσουν τον Thomas...

Θάλαμος...

Φωτογραφία... περίεργη...

.....για να δούμε...



Από κάπου απροσδιόριστα (γειτονικό μπαρ, σπίτι;) Ακούγεται το Ocean of noise των Arcade Fire.

Περνάω από μπροστά, χτυπάει.

Τι να κάνω;

Προβληματισμοί πάνω σε μία φωτογραφία

Φωτογραφία που μου θυμίζει το "Αποκάλυψη Τώρα".

Με προβληματίζουν πάντα τέτοια θέματα. Ο κ. Ριβέλλης είχε πει (με αφορμή φωτογραφίες με τραγικότατα θέματα από την Αφρική του Sebastiao Salgado) ότι είναι τουλάχιστο αδιανόητο να προσπαθεί ένας φωτογράφος να ωραιοποιήσει τέτοια θέματα (πτώμα ενός παιδιού) με φωτογραφικές τεχνικές (ευρυγώνιες λήψεις κ.α.). Συμφωνώ απόλυτα.

Για αυτό και με προβληματίζει η παραπάνω φωτογραφία μου, που προσωπικά την βρίσκω άρτια για ρεπορτάζ. (είναι από τη φωτιά στον Καρρέα αυτό το καλοκαίρι)

Την αφήνω στην κρίση σας.

Επιστροφή

Φωτογραφία επιστροφής (?)

Φωτογραφία και κριτική

Στην φωτογραφία διακρίνεται στο βάθος το Κάτω Κουφονήσι. (ξέρω η φωτογραφία μπορεί να φαίνεται καρποσταλική αλλά μας τις χάριζε απλόχερα το νησάκι, τι να κάνουμε)

Το είχα γράψει και παλιότερα: δεν μπορώ να καταλάβω τις κριτικές τύπου σου αναφέρω όλη την υπόθεση-πλοκή και καταστρέφω κάθε δυνατό "κλειδί" του συγγραφέα ή του σεναριογράφου.

Κατά την γνώμη μου η κριτική δεν είναι μία απλή αναφορά σε βιογραφικά στοιχεία του καλλιτέχνη και ανάλυση της υπόθεσης σε βαθμό καταστροφής κάθε έννοιας έκπληξης.

Το κακό είναι ότι το φαινόμενο όσο πάει και εξαπλώνεται. Πάρτε τυχαία μία εφημερίδα και διαβάστε. Δεν θα χρειαστεί να δείτε καμία ταινία ή να διαβάσετε κανένα βιβλίο. Είναι όλα μπροστά μας.

Και τελικά τι πρέπει να είναι η κριτική. Για μένα η κριτική πρέπει να έχει δίπλα της ένα σημαδάκι: Π και Μ. Δηλαδή πριν και μετά την ανάγνωση-θέαση...

Η κριτική για μένα πρέπει να φωτίζει τις γωνίες (πως έλεγαν οι παλιόφιλοι pavement στο αριστούργημά τους Brighten the corners)

Να μας πάει πέρα από το έργο, να προβληματίσει, να ανοίξει συζητήσεις...

Και κατά την ταπεινή μου άποψη στα βιβλιοφιλικά-κινηματογραφικά-μουσικά blog τα πράγματα είναι πολύ πολύ καλύτερα και κυρίως γοητευτικά.

Wicker Man

Φωτογραφία του νησιού...

Χθες για πρώτη φορά είδαμε το Wicker Man!

Προφανώς του 1973 με τον μέγα μάγο Christopher Lee και τον έξοχο Edward Woodward στο ρόλο του αστυνομικού.

Αν δεν το έχετε δει, δεν μπορώ να πω τίποτε άλλο από το: προετοιμαστήστε. Εμπειρία ανατριχιαστική και σοκαριστική. Κάπου διάβασα ότι ίσως είναι το καλύτερο βρεταννικό θρίλερ όλων των εποχών. Ενδεχομένως να είναι και το καλύτερο γενικώς θρίλερ όλων των εποχών στο είδος του (αν φυσικά υπάρχει τέτοιο είδος).

Για όσους δε είναι φανατικοί (όπως εγώ) ή έστω τους άρεσε το αριστούργημα Ο Μάγος του John Fowles (εστία) θα δουν και μία άλλη προσέγγισή... του χαρακτήρα του μάγου και όχι μόνο.

Και μια και αναφέραμε τον Fowles θα ήθελα να θυμίσω την έμμεση (?) αναφορά του Stephen King στο Misery στο πρώτο έργο του Fowles... Μάλλον θα το αναλύσω σε επόμενο post.

Φωτογραφία και βιβλία και βιβλία και βιβλία...

Φωτογραφία έντονης αυτοαναφορικότητας (παρατηρήστε τις οθόνες...) των βιβλίων που διάβασα τελευταίως (κυρίως στο νησάκι)

1. Μιμή Θεοχάρη - θαμμένοι στον γρανίτη (εκδ. Ποντίκι). Αστυνομικό, ατμοσφαιρικό, βουκολικό, με αρώματα βόρεια. Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός: ο Γρανίτης είναι ένα χωρίο που βρίσκεται κοντά στη Δράμα (που είναι κοντά στην Καβάλα), κοντά στο αγαπημένο μου χιονοδρομικό (Φαλακρό) και κοντά στο αγαπημένο μου οινοποιείο (κτήμα Παυλίδη). Οπότε...

2. Δ. Μαμαλούκας - Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δ. Μόστρα (Καστανιώτης). Υπάρχουν βιβλία, τραγούδια ή ταινίες που "πέφτεις" πάνω τους μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή της ζωής σου και σε συνταράζουν (άσχετα από την πραγματική καλλιτεχνική τους αξία). Υπάρχουν όμως και άλλα που τα απολαμβάνεις πραγματικά. Σε αυτή τη δεύτερη και κατά την γνώμη μου πιο δύσκολη κατηγορία είναι το βιβλίο του Μαμαλούκα που είναι πραγματικά απολαυστικό. Έχουν λεχθεί πολλά από πολλούς για τον Μόστρα. Εγώ μονό θα αναφέρω την σύμπτωση(?) του Μόστρα--Mostri και ότι μπαίνω στον κύκλο φανατικών υποστηρικτών του Δ. Μαμαλούκα!

3. A. Crumey - Ο κύριος Μι (Πόλις). Έχοντας διαβάσει το Μόμπιους Ντικ (το οποίο εδώ που τα λέμε έχει απαντήσεις για όλα τα μυστήρια που πολλούς από εμάς βασανίζουν τρεις season τώρα) μπορώ να πω ότι ο κύριος Μι είναι εξίσου έξυπνο και μοναδικό βιβλίο. Τρεις καταπληκτικές ιστορίες (μπλέκονται ο Ρουσσώ, ο Προυστ, επιστήμονες, καθηγητές, το σήμερα, το χθες).
Προσωπικά λόγο φυσικής και μαθηματικών προτιμώ το Μόμπιους Ντικ (η μετάφραση και ο σχολιασμός του Τεύκρου Μηχαηλίδη είναι απίστευτη) αλλά αν αναζητάτε τον χαμένο χρόνο σίγουρα θα σας κάνει παρέα ο κ. Μι.

Φωτογραφίες, Antonioni, Bergman

Νυχτερινή φωτογραφία από το νησί.


Αν κάποιος είναι τόσο μα τόσο "τυχερός" και δει χωρίς να έχει ακούσει ή διαβάσει κάτι την Έβδομη σφραγίδα και το Blow up πιστεύω ότι θα αλλάξει η ζωή του.

Εγώ δυστυχώς δεν είμαι από αυτούς καθώς όταν είχα συναντήσει για πρώτη φορά αυτές τις ταινίες (πολλά χρόνια πριν) ήμουν ήδη υποψιασμένος για το τι με περιμένει.


Τα παραπάνω αριστουργήματα όμως πιστεύω ότι έχουν μία όχι και τόσο κρυφή σχέση:

Στα αποσπάσματα που παραθέτω και στα δύο έργα οι πρωταγωνιστές έρχονται πρώτη φορά αντιμέτωπη με τον θάνατο...









Πάντως ειδικά για όσους ασχολούμαστε (έστω και λίγο) με την φωτογραφία το Blow up είναι απόλυτο. Σε πιάνει από τον λαιμό και δεν μπορείς να ξεφύγεις. Σε αναγκάζει να "δεις" την αλήθεια (όχι μόνο της φωτογραφικής τέχνης)



Υ.Γ. τιμή στην Ετ1

Τι μένει τελικά; (Crumey και Air Formation επίσης)

Τελικά τι σου μένει από ένα ταξίδι. Η πρώτη λυτρωτική βουτιά; Ένα τραγούδι κάτω από τον καυτό ήλιο; Μία ψαρόσουπα; Τα ζεστά ρακόμελα;

Σε ένα από τα βιβλία που διάβασα στα Κουφονήσια (χρησιμοποιώ πληθυντικό γιατί σημαντικό μέρος του το διάβασα στις παραλίες του κάτω Κουφονησίου και στην θρυλική-μοναδική ταβέρνα του Βενετσάνου) το O Κύριος Μι του Adrew Crumey (πόλις) αναφέρεται ότι κάθε άνθρωπος αισθάνεται μόνο 3 δευτερόλεπτα. Όλα τα άλλα είναι ανάμνηση.

Οπότε μάλλον η ανάμνηση είναι πολύ σημαντική γιατί ακόμη νιώθω την αλμύρα πάνω μου, ακόμη νιώθω να μου κόβεται η αναπνοή στην πρώτη γουλιά ζεστού ρακόμελου και ακόμη ακούω τα διαμάντια των Air Formation (μοναδικός δίσκος το Daylight Storms) αν και βρίσκομαι στην Θεσσαλονίκη…

Κουφονήσια... επιστροφή

Φωτογραφία από παραλία του Κουφονησίου...

Είχαμε ακούσει πολλά πριν ξαναπάμε στα Κουφονήσια. (είχαμε πάει πριν από οχτώ περίπου χρόνια) Πολλοί μας είπαν ότι το νησί χάλασε, μεγάλωσε, άλλαξε. Σε πολλά από αυτά ενδεχομένως να έχουν δίκιο.

Όμως όλα αυτά που μας έκαναν να επιστρέψουμε ήταν εκεί: δροσερή πεντακάθαρη θάλασσα, μοναδικές παραλίες, πραγματικά έναστρος ουρανός (θυμηθείται την μοναδική Heather nova τι έλεγε κάποτε:

Kiss me, Kiss me, under a glow-star sky;
If they're stuck on the ceiling I don't mind.
It's a brittle world but it's soft inside
I'll make the milky way for you, only you
You, only you.

And I will always ride far into the night with you,
And I will take my chances, far into the night with you.)

και βόλτες, καταπληκτικές βόλτες (ευτυχώς ελάχιστα τροχοφόρα)

Αν μπορούσε ένα τραγούδι να περιγράψει σίγουρα θα είναι το fake empire - the National

Και κάτι τελευταίο: Από την μέρα που επιστρέψαμε νιώθουμε σαν τον γιατρό στο τελευταίο του τρίτου...

Τι ακούσαμε, τι διαβάσαμε, τι είδαμε, τι φάγαμε (?) προσεχώς...