Shins, δρόμος... και καμία garden state!

Τελικά μπορεί το new slang να σου αλλάξει την ζωή?

Σύμφωνα με την πρωταγωνίστρια του garden state Natalie Portman αλλά και σύμφωνα με την ταπεινή δική μου γνώμη ΝΑΙ!!!

Τους Shins δεν τους ήξερα. Τους έμαθα από την παραπάνω (μοναδική) ταινία. Τώρα κυκλοφόρησαν νέο δίσκο το wincing the night away που είναι απίστευτος.

Μέσα σε αυτόν θα βρείτε το καλύτερα κριμένο καθαριστικό pop ύμνο που έχετε ακούσει. Το απίστευτα αρωματικό Phantom limb. Ακούστε το! Λατρέψτε το!

περισσότερες πληροφορίες στο όμορφο flash site τους . Εκεί Θα μπορέσετε να δείτε τα δύο video για το new slang αλλά και να ακούσετε και τον παραπάνω ύμνο που σας έλεγα.

Φωτογραφία... προσφοράς

Φωτογραφία από ένα συντριβάνι στις Βερσαλίες. Για όσους δεν έχουν πάει αρκεί να αγοράσουν ένα βιβλίο του Μέγιστου φωτογράφου Atget. Θα βιώσουν την απόλυτη φωτογραφική εμπειρία. Εγώ πάντως αν και είχα πάει και πριν δω το έργο του Αtget, είδα κάτι διαφορετικό, έναν άλλο κόσμο, μία μαγευτική προοπτική.

Άσχετο αλλά και σχετικό...

Band Of Horses - Everything All The Time.

ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ. Αν όχι το καλύτερο από τα καλύτερα που άκουσα το 2006. Τουλάχιστο έχει τα απόλυτα τραγούδια: the funeral και our swords

Και εκεί που λες ότι τα έχουμε ακούσει όλα...

Ψαρεύοντας... διαμάντια

Λίγες μέρες έμειναν και το φως θα αρχίσει και πάλι να κερδίζει.
Είμαστε στην εβδομάδα με τις μεγαλύτερες νύχτες της χρονιάς. Για αυτό και η φωτογραφία είναι από ένα νυχτερινό ψάρεμα σε ένα μαγικό τόπο.

Όσο ακόμη όμως το σκοτάδι επικρατεί καλά θα είναι να το απολαύσουμε με τον εξαιρετικό δίσκο του Jóhann Jóhannsson, Englabörn. Ο Ισλανδός αυτός είναι συνιδρυτής αν δεν κάνω λάθος της eξαιρετικής εταιρίας Kitchen Motors (είναι η εταιρία των sigur ros). Ο δίσκος αυτός είχε κυκλοφορήσει το 2002 και είναι πραγματικό διαμάντι. Τόσο κοντά αλλά και τόσο μακρυά από τα σχήματα της Kitchen Motors.

Ακούστε τον δίσκο και προσπαθείστε να γράψετε ένα σενάριο μικρού μήκους ταινίας. Θα αλλάξουν πολλά πράγματα.

Joanna Newsom, ο Alonzo και ο πόνος μου...

Στην φωτογραφία είναι το κράνος του Alonzo της F1 (τιμής ένεκεν των προβλημάτων που έχει το αυτοκίνητό μου...)

Στα γρήγορα πείτε μου ένα λόγο που η εκπομπή βιβλία στο κουτί "πήγε" μετά τις 12. Γιατί απάντηση από ΕΡΤ δεν πήρα.

Να προτείνω και ένα δίσκο: Joanna Newsom - Ys

Περίεργα και μοναδικά φωνητικά, ακόμη πιο περίεργες και εξαίσιες μελωδίες, εκπληκτικό εξώφυλλο. Έρχονται και τα Χριστούγεννα και είναι σαν να βγαίνουν από το cd καλικάτζαροι και ξωτικά!!!

Κήποι και πλοία

Κανείς δεν μπορεί να γίνει ναυτικός αν δεν είναι πρόθυμος να μπει φυλακή, γιατί το να είσαι πάνω σε ένα πλοίο είναι σαν να είσαι μέσα σε μια φυλακή, με μεγάλη πιθανότητα να πνιγείς Thomas Pynchon

Το παραπάνω πάρτε το και αντί για ναυτικός και πλοία βάλτε την περίπτωσή σας-μας. Δεν έχει και άδικο...

Νεράτζια, Κουρτίνες, Πασχάλης, Σταμάτης

Τελικά είναι οι καθρέφτες και οι συνουσίες απεχθείς; (Μπόρχες, Μυθοπλασίες)

Βλέποντας τα ευπώλητα βιβλία της εβδομάδας (σε εφημερίδες και σε βιβλιοπωλεία) διαπιστώνω ότι τα περισσότερα αν όχι όλα έχουν να κάνουν με ιστορίες από το παρελθόν. Δηλαδή με ιστορίες της παιδικής ηλικίας των ηρώων και της τότε πολιτικό-κοινωνικής κατάστασης.
Δηλαδή ούτε μια σύγχρονη ιστορία! Γιατί αυτό; Χωρίς να είμαι ο ειδικότερος να απαντήσω πιστεύω ότι πάσχουμε από την αρρώστια ¨Σινεματίτιδα ο Παράδεισος¨. Τα περισσότερα από τα βιβλία που προαναφέρω έχουν να κάνουν με παιδικές γλυκόπικρες ιστορίες. Και δεν φτάνει μόνο αυτό. Δείτε και τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές επιτυχίες της χώρας: Πεπερμίντ, Πολίτικη Κουζίνα... Σινεμά ο παράδεισος σε νέες εκδόσεις.

Εγώ απεναντίας θα προτείνω 2 βιβλία που εξελίσσονται κοντά μας.
Ο άνθρωπος του Λεωφορείου (Μεταίχμιο) Στρατής Πασχάλης. Καυστικό, περίεργο, δυναμικό και κυρίως για μένα και αρκετά υπερκειμένικό! Απολαυστικό. Το μόνο "κακό" είναι ότι πολλοί από εμάς ίσως δούμε και πτυχές του χαρακτήρα μας εκεί μέσα.

Προτείνω επίσης και το καινούργιο του Αλέξη Σταμάτη, Αμερικανική Φούγκα (Καστανιώτης). Για μένα το βιβλίο αυτό είναι το Μπαρ Φλωμπέρ από την άλλη όχθη του Ατλαντικού. Είναι μία περιστροφική κίνηση (σαν την αφίσα του Vertigo του Hitchcock) που στη μέση βρίσκεται μία αναφορά-μνημόνιο στο Dylan. Τώρα που το σκέφτομαι θα μπορούσε να ονομάζεται και Vertigo...

Μια και είπα για Dylan, διαβάστε και το καινούργιο Uncut. Είναι το τεύχος με τα καλύτερα της χρονιάς και είναι εξαιρετικό.



ΥΓ. Για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, όταν αναφέρομαι σε "σύγχρονο" δεν εννοώ αυτό που είχε πει ο θεατρικός σκηνοθέτης Peter Brook «σύγχρονο είναι ότι μας πιάνει από τον λαιμό» (δηλαδή ότι μας συγκινεί πραγματικά) αλλά στο ότι "μιλάμε" για ιστορίες που πάντα διαδραματίζονται πολλά μα πολλά χρόνια πριν...
Για αυτό εξάλλου δεν αναφέρομαι στην πραγματική αξία αυτών των έργων που δεν αποκλείω να είναι σπουδαία.

Οι Ταφές του Κρυμμένου…

Κατά την γνώμη μου δύο από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς έχουν κοινό θέμα. Μιλάω για τις 3 ταφές του Μελκιάδες Εστράδα και για τον Κρυμμένο του Χάνεκε: πιστεύω πως και οι δύο ταινίες έχουν να κάνουν με την παραδοχή και την κατανόηση του λάθους.
Εκ πρώτης όψεως δεν έχουμε το ίδιο λάθος αλλά και τα δυο έχουν ουσιαστικά το ίδιο αποτέλεσμα: τον φόνο.
Και στις δύο ταινίες υπάρχει κάποιος, στην μία ορατός στην άλλη όχι, που προσπαθεί επί της ουσίας να βοηθηθεί τον θύτη να καταλάβει τι έχει κάνει με τελικό αποτέλεσμα όχι να πληρώσει αλλά να λυτρωθεί.
Βέβαια το αποτέλεσμα είναι διαφορετικό και δεν το αναφέρω γιατί ίσως κάποιος ή κάποια να μην τις έχουν δει ακόμη.
Είναι κινηματογραφικά έργα διαφορετικής φιλοσοφίας και αισθητικής αλλά πραγματικά αξίζει να τις παρακολουθήσει κάποιος την μία μετά την άλλη. Και οι δύο στοχεύουν στον καθένα μας και στα δικά μας μικρά ή μεγάλα λάθη που θέλουμε ή ακόμη και έχουμε κρύψει.

Η Θυσία του Ταρκόφσκι και ανάλογη φωτογραφία

Χθες το απόγευμα-βραδάκι για μας ήταν αφιερωμένο στην θυσία του Ταρκόφσκι. Για το αριστούργημα αυτό έχουν ειπωθεί πολλά.
Δεν είμαι ούτε ο κατάλληλος ούτε ο ικανός για να πω κάτι παραπάνω.
Αυτό που θέλω όμως να αναφέρω είναι ότι το dvd έχει και ένα καταπληκτικό making of που είναι μάθημα κινηματογράφου-φιλοσοφίας-ζωής.

Θα μπορούσε κανείς να γράφει ώρες και να μιλάει για την εμπειρία παρακολούθησης της θυσίας.

Εγώ απλώς θα αναφέρω μία φράση του Χάνεκε. Υπάρχουν ταινίες που σκοπό έχουν να τις ξεχνάς μόλις βγαίνεις από τον κινηματογράφο. Το πάω λίγο παραπέρα και λέω πως υπάρχουν ταινίες που σε στιγματίζουν.

Ή διαφορετικά να «γίνεις ο ίδιος έργο τέχνης»…

Τελικά η θυσία του Ταρκόφσκι ήταν και η δική του θυσία-δώρο για να μας δώσει κινηματογράφο.

Φωτογραφία από Νότια

Μονεμβασιά και οι ταινίες της χρονιάς

Ακόμη μια φωτογραφία από την Μονεμβασιά.

Ίσως φταίνε και τα άπειρα μαθητο-φοιτητικά μου χρόνια και κάθε φορά ορίζω ως αρχή του χρόνου τον Σεπτέμβριο.

Μετά και από έντονη χρήση του dvd-player (είδαμε ότι χάσαμε στον κινηματογράφο) έχω και λέω ότι οι 5 καλύτερες ταινίες της χρονιάς είναι:

1. οι 3 ταφές
2. brokeback
3. εγώ εσύ και όλοι οι γνωστοί
4. syriana
5. ο επίμονος κηπουρός

Στο σπίτι του Μάγου, στο τέλος του καλοκαιριού

Το μέρος της φωτογραφίας είναι κάπου στο Πήλιο.

Σαν να βρισκόμουν στο σπίτι του Μάγου Κόγχις!!!

Κι άλλο καλοκαίρι πέρασε
Ήλιο και φιλί με κέρασε
Μια μικρή φωλιά θα χτίσω
Χελιδόνι γύρνα πίσω…

Προς Μονεμβασιά από τα βουνά

Φτάσαμε στην Μονεμβασιά το απογευματάκι (από όπου και η φωτογραφία) μετά από Ελαφόνησο. Η διαδρομή έγινε μέσα από τα βουνά και ήταν εξαιρετική. Σε κάποια φάση ήσουν πάνω στην κορυφογραμμή και βλέπαμε θάλασσα και από τις δύο μεριές της χερσονήσου.

Στην Μονεμβασιά ήταν ότι έπρεπε: βόλτες, γλυκάκια, καφέδες, γλυκό φως. Πήραμε και κάτι κρασάκια τοπικούς οίνους (όπως Πετρουλιανός). Δυστυχώς δεν ήπιαμε τίποτα ακόμη και δεν μπορώ να πω τι και πως.

Στην διάρκεια της διαδρομής ακούγαμε φοβερά πράγματα όπως Milosh (You Make Me Feel). Αναζητήστε το πριν φύγετε!!!

Μήλος και πάλι! (lost in Milos...)

Φωτογραφία από το Κλέφτικο της Μήλου με το σκάφος (όχι δεν είναι δικό μου αν και πολύ θα το ήθελα)

Στην Μήλο έχετε πολλές επιλογές για ακτοπλοϊκούς «γύρους» του νησιού. Προσπεράστε τα καραβάκια που κάνουν τον γύρο και πάνε και στη Κίμωλο και προτιμήστε ένα μικρότερο ιστιοπλοϊκό που ναι μεν δεν κάνει τον γύρω (πάει μέχρι νοτιοδυτικά στο Κλέφτικο), ναι μεν είναι ποιο ακριβή η συμμετοχή αλλά θα περάσετε φανταστικά!

Παρεϊστικό κλίμα, πολύ μπάνιο σε φοβερά μέρη, καταπληκτικές λιχουδιές και ποτά σε αφθονία.

Αχ, τι κάνουμε εδώ στη Θεσσαλονίκη 9 Αυγούστου;!;

Τουλάχιστο έχουμε και τον 2ο κύκλο του Lost (που δεν είδα το χειμώνα…)

Επιστροφή #2 και Μιχαηλίδης

Επιστροφή από την Μάνη, από την Μονεμβασιά από την Ν. Πελοπόννησο.

Εξαιρετικά.


Η φωτογραφία είναι από την διαδρομή δυτικής προς ανατολικής Μάνης (στα βουνά που λέμε).

Να τηρήσω και την παράδοση και να προτείνω και ένα εξαιρετικό βιβλίο που διάβασα στα νότια.

Είναι η νυχτερινή διαδρομή του Μιχάλη Μιχαηλίδη (εκδ. Καστανιώτης). Μια από τις επόμενες μέρες θα αναφερθώ αναλυτικά. Αυτό που θα πω μόνο είναι ότι το βιβλίο είναι ότι μα ότι πρέπει για τους φανατικούς του Hartley (ειδικά του amateur)

Κύμα στο Πήλιο και αντίο #3

Πολύ μα πολύ κύμα στις ανατολικές ακτές του Πηλίου το σαββατοκύριακο.

Στην φωτογραφία ο υποφαινόμενος σε κατάσταση πνιγμού. (δεν την τράβηξα εγώ, άρα δεν έχω καμία ευθύνη για τα τεχνικά λάθη, όπως και για την επιλογή του θέματος… :-)

Ετοιμάζομαι για την μεγάλη αναχώρηση. Χάρτες road editions, ταξιδιωτικοί οδηγοί (road και explorer) και αύριο το πρωί αναχώρηση για νότια Πελοπόννησο.


Τα λέμε (πάλι) σε δέκα μέρες.

Όλοι στους δρόμους!!!

Επιστροφή στο Πήλιο

Το βραδάκι θα μας βρει στην γνωστή πλατεία στην Τσαγκαράδα Πηλίου (από εκεί και η φωτογραφία). Για τον δρόμο έχω ετοιμάσει ένα cd με επιλογές από τον μέγιστο Tito Paris. Παρακαλώ αναζητήστε το τραγούδι ύμνο: preto e mi

Σπηλιά της Συκιάς, Μήλος

Φωτογραφία από την σπηλία της Συκιάς στην Μήλο, η οποία είναι προσβάσιμη μόνο με σκάφος.

Θειάφες Μήλου #2 και ελεύθερη κατάδυση

Φωτογραφία από τις Θειάφες (από κάτω αυτή τη φορά). Στην φωτογραφία διακρίνονται και τα απολύτως απαραίτητα πράγματά μας…

Λοιπόν ένα σοβαρό θέμα: ποιο πιστεύεται οτι είναι το πραγματικό ρεκόρ ελεύθερης κατάδυσης; Είναι αυτό με σταθερά βάρη και βατραχοπέδιλα, είναι αυτό χωρίς βατραχοπέδιλα, είναι αυτό που κατεβαίνεις με την συσκευή και ανεβαίνεις κολυμπώντας ή είναι το no limits (κατεβαίνεις με την μηχανή, ανεβαίνεις με το μπαλονάκι, ρεκόρ 172μ. από τον Herbert Nitsch)

Για μένα το απόλυτο ρεκόρ είναι κατεβαίνεις-ανεβαίνεις χωρίς βατραχοπέδιλα! Αρρώστια! Ρεκόρ 80μ. από τον μέγα πλέον Martin Stepanek. Αν θέλετε να ευχαριστηθείτε βουτιές κάντε και μια βόλτα από την σελίδα του εδώ

Εγώ πάντως είμαι φανατικός του θρύλου. Enzo Maiorca για πάντα!!!

Οι Θειάφες της Μήλου

Τόπος: Μήλος, Θειάφες (παλιά θειωρυχεία)
Μουσική: Mission Impossible
Όχημα: Grand Vitara (αν δεν είναι και δικό σου ακόμη καλύτερα)
Extras: Cannon eos 300d, με ένα 28 φακό

Μετά από κανένα μισάωρο σκληρής 4x4 διαδρομής (ειδικά το τελευταίο μέρος ήταν αρκετά δύσκολο) φτάνεις στα εγκαταλελειμμένα πλέον θειωρυχεία του νησιού. Σε πιάνει δέος. (μόνο τα φίδια δεν σε απασχολούν πλέον για ευνόητους λόγους)
Υπό διάλυση κτίρια, ανοιχτές στοές, μικρά καροτσάκια εκτροχιασμένα, και μπροστά σου η πλέον απίστευτη παραλία του νησιού.
Όσο κατέβουν στο νησί πρέπει να κάνουν το προσκύνημά τους.
Θα επανέλθω.

Μήλος, γάτα, Syriana

Η παραπάνω φωτογραφία είναι από την Μήλο (τι πρωτοτυπία) και είναι μάλλον η αγαπημένη μου από την σειρά του νησιού και αφιερώνεται σε όσους αγαπούν τις γάτες. The love cats που έλεγε και ο παλιόφιλος Robert Smith.

Και μια μικρή αναφορά σε ένα αριστούργημα που είχα την τύχη να ξαναδώ, το Syriana. Από το insider είχα να απολαύσω σε όλα τα επίπεδα τα τέτοια ταινία.
Είναι τραγικά επίκαιρη και ακόμη και αν την έχετε δει στον κινηματογράφο αναζητήστε και το dvd. Της αξίζει και μια δεύτερη ανάγνωση βασισμένη στο νέο πλαίσιο.

Μήλος και η αμερικανική κραυγή

Φωτογραφία από την παραλία της Αγίας Κυριακής, στην Μήλο.

Ένα από τα βιβλία με τα οποία ασχολήθηκα στο ταξιδάκι ήταν αυτό του Μιχάλη Φακίνου, Αμερικανική Κραυγή (εκδ. Καστανιώτης). Όσο αντίθετο και αν ήταν το περιβάλλον του βιβλίου σε σχέση με αυτό της Μήλου (από την μία χιόνια και βουνά και από την άλλη ήλιος και θάλασσα) το βιβλίο με συγκλόνισε.

Είναι η ελληνική λογοτεχνική απάντηση στις μέγιστες κινηματογραφικές ταφές του Μελκιάδες.

Το βιβλίο σε σημαδεύει. Είναι και επίκαιρο (δυστυχώς). Αναζητήστε το!