Σαρακήνικο

Φωτογραφία από το πραγματικά μοναδικό Σαρακήνικο, στην Μήλο.

και να, κάπου από το βάθος... το space oddity: Ground control to major Tassos...

όχι όχι αφήστε με εκεί που είμαι...

Επιστροφή: Μήλος για πάντα!

Επιστροφή!
Φωτογραφία από (την απίστευτη) Μήλο. Είναι από το Κλίμα, και στο βάθος φαίνεται η Τρυπητή. Θα μιλήσω αναλυτικά για όλα σε επόμενα post. Νομίζω ότι είμαι σε θέση να γράψω ένα μικρό βιβλιαράκι-οδηγό για το νησί. (που θα φάτε, που θα μείνετε, που θα πάτε…)
Παρέα μας ήταν ο Σκαμπαρδώνης, ο Φακίνος και αγαπημένα soundtrack όπως αυτό του Donnie Darko…mad world

Πάντως μία λέξη περιγράφει τα πάντα: Ενθουσιασμός!

Φωτογραφία αποχαιρετισμού

Με ένα χορό που δεν αντέχεις να με βλέπεις
φεύγω
Σε ένα ταξίδι που χρόνια στη ζωή μου
περιμένω


Επιστροφή σε καμία δεκαριά μέρες

Τι πρέπει να τρώμε τον Αύγουστο;

Φωτογραφία από Κυκλάδες (δύσκολα πάντως να ξεφύγεις από μία απλή καρποσταλική απεικόνιση του μαγευτικού χώρου των κυκλάδων)

Ένα από τα ωραιότερα γαστρονομικά κείμενα βρίσκονται στο (εξαίσιο για μένα) βιβλίο του Απίκιου, Πένες σε μελάνι (εκδ. Μελάνι). Το κείμενο ονομάζεται «τι πρέπει να τρώμε τον Αύγουστο» και δίνεται μέσα από προτάσεις μεγάλων-κλασσικών ελλήνων συγγραφέων και ποιητών. Για παράδειγμα μία φράση του Ελύτη: «πάνω στο στρωμένο τραπέζι: πελώριες συναγρίδες, πελώριες ντοματοκρεμμυδοσαλάτες, πελώριες φέτες καρπούζι».
Καταπληκτικές είναι και οι τελευταίες λέξεις του κειμένου: τι πρέπει να τρώμε το καλοκαίρι; Πώς συναινεί στο διαιτολόγιο του ελληνικού θέρους ο απότομος βράχος ή η νωχελική άμμος; Προσμετρώντας τις θερμίδες του πνεύματος, η απάντηση είναι απλή, σχεδόν αυτονόητη: ας τρώμε με τα μάτια ελληνικά βιβλία.

Ένα σπήλαιο και οι Flaming Lips

Φωτογραφία από ένα σπήλαιο (δεν λέω που γιατί απαγορευόταν η φωτογράφηση ακόμη και χωρίς flash…). Χωρίς να είμαι ειδικός στην φωτογράφιση σπηλαίων, αυτή τη βρίσκω αξιοπρεπή.

Από το πρωί σήμερα ακούω των καινούργιο των Flaming Lips, At War With The Mystics. Πραγματικά με αυτούς τους τύπους δεν ξέρεις από πού θα σου έρθει. Απίστευτοι για ακόμη μια φορά. Αναζητήστε τους και βάλτε τους στην λίστα του mp3 player για τις διακοπές σας.

Πήλιο και Crouch!

Φωτογραφία αφιερωμένη σε όσους αγαπούν το Πήλιο. Εμείς πάντως προσπαθούμε να πηγαίνουμε κάθε χρόνο έστω και για λίγο.

Α και για το mundial: Πορτογαλία ετοιμάσου έρχεται η σειρά σου!!!

Έρχονται τα τέρατα

Φωτογραφία επίκαιρη… με τέρατα.

Τι θα γίνει επιτέλους με τις κριτικές βιβλίων (βασικά μυθιστορημάτων) στις μεγάλες εφημερίδες. Δεν κάνουν τίποτα παραπάνω από το να αναφέρουν κάθε σημαντικό σημείο ενός βιβλίου που συνήθως ο συγγραφές με πολύ προσοχή το αποκαλύπτει σιγά σιγά στον αναγνώστη. Δηλαδή ξεμπροστιάζουν και καίνε κάθε σημαντικό χαρτί που ενδεχομένως να έχει ένας συγγραφέας.
Το ίδιο πάνω κάτω συμβαίνει σε πολλά οπισθόφυλλα αλλά και σε τρέιλερ ταινιών.

Αυτός είναι ο λόγος που διαβάζω πάντα τις όποιες κριτικές κατόπιν εορτής

Παραλία και Sex Pistols

Φωτογραφία από Καβάλα.

Τελικά ποιοι ήταν στην περίφημη πρώτη συναυλία των Sex Pistols στο Manchester.
(η συναυλία που άλλαξε τα πάντα!)

Ήταν διάφοροι. Τρομακτικό ήταν ότι ήταν ο Morrissey και μάλιστα είχε στείλει και ένα review στο NME.
Δεν ήταν ο Ian Curtis και χωράει μεγάλη συζήτηση το αν ήταν ο περίφημος Tony Wilson. (Αυτός ορκίζεται ότι ήταν, άλλοι το αμφισβητούν)

Σας παρακαλώ δείτε το 24hour party people…

…I have to crucify some brother today…

Το νέο μου αυτοκίνητο και οι Zeppelin

Φωτογραφία από το καινούργιο μου αυτοκίνητο…

Έχει καλούτσικες επιδόσεις αλλά μάλλον θα έχω πρόβλημα με την βενζίνα (που λέει και ένας φίλος μου).

Στα δικά μας τώρα, στο τελευταίο καταπληκτικό τεύχος του uncut υπάρχει μία απίστευτη ανάλυση του (σύμφωνα με το περιοδικό) greatest hard rock album ever made: του Led Zep IV. Είναι δέκα περίπου σελίδες. Ότι πρέπει.

Το θέμα όμως είναι ότι ποτέ δεν με συγκίνησαν οι Zep και τα παρεμφερή. Όχι ότι δεν μου άρεσαν, όχι ότι δεν τους άκουγα αλλά ποτέ δεν κάθισα μόνος στο σπίτι με ένα δίσκο τους να παίζει. (το ομολογώ το έκανα για πρώτη φορά τώρα με το 4 διαβάζοντας το αφιέρωμα)

Πάντα προτιμούσα τους Smiths! (και τους housemartins…)

Πάρος για πάντα

Φωτογραφία από την Νάουσα της Πάρου.

Πάμε Νότια λοιπόν που λέει και ο Ζήκας:

…με ένα πλοίο της γραμμής, με ένα τζιν αμερικής,
και ένα μπουφάν στο χέρι,
και αν δεν μας φτάσουν τα λεφτά,
βρίσκουμε και καμιά δουλειά
να βγει το καλοκαίρι…

Χαλκιδική VS. Home

Φωτογραφία από ένα κοπάδι (δεν ξέρω αν είναι δόκιμος ο όρος) στα ψηλά βουνά, ή μάλλον στα πολύ ψηλά βουνά για να ακριβολογούμε.

Τώρα, δεν ξέρω αν ανήκω στην μειοψηφία των κατοίκων της Θεσσαλονίκης που δεν πατάνε στην Χαλκιδική (ειδικά τα σαββατοκύριακα), αλλά νιώθω ότι πρέπει να είμαστε ισχυρή μειοψηφία.

Δεν είναι μόνο η κίνηση (απίστευτη) και στο «πάνε» και στο «έλα», δεν είναι μόνο η οδική ασφάλεια («έλα μωρέ μια μπύρα ήπια»), δεν είναι ότι πας και βλέπεις μια μεταλλαγμένη Θεσσαλονίκη, με τα ίδια καφέ, τους ίδιους ανθρώπους, το ίδιο στυλ (μόνο που είναι σε μπλε φόντο), το πιο απίστευτο είναι ότι όλοι μα ΟΛΟΙ βρίζουν τα παραπάνω και εξακολουθούν να πηγαίνουν κάθε Παρασκευή απόγευμα και να γυρνάν κάθε Κυριακή βράδυ! Απίστευτο ε;

Για αυτό και εγώ παίρνω τα βουνά (βλέπε φώτο από το δάσος του Καράντερε στην Δράμα), επιμένω στις παραλίες της Καβάλας και στους Depeche που έρχονται (άσχετο αλλά έχουμε κάτι να χαιρόμαστε)

Και επειδή όλα τα παραπάνω έχουν ειπωθεί άπειρες φορές και μάλλον άρχισα να γίνομαι γραφικός επανέρχομαι στα κανονικά μου και προτείνω:
Το τελευταίο καταπληκτικό τεύχος του Uncut, και το ροζέ κρασί της Τέχνης Αλυπίας Οίνου (από την αμπελο-οινική ζώνη της Δράμας).

(το τελευταίο το πίναμε σε ένα φίνο ιταλικό την περασμένη Τετάρτη και ήταν συγκλονιστικό)

Πολ Όστερ και η αράχνη

Μετά την τριλογία (γυάλινη πόλη, φαντάσματα, κλειδωμένο δωμάτιο), ασχολήθηκα με τον… Λεβιάθαν.

Τρομερά πράγματα. Τα προτείνω όλα ανεπιφύλακτα.

Ξέρετε τι μου θυμίζει ο Όστερ; Την θυμάστε την ταινία Melinda & Melinda του Γούντι Άλλεν: η φωτεινή και η σκοτεινή πλευρά, η φοβερή μάχη jazz και κλασσικής, η άγρια και η γλυκιά Νέα Υόρκη.

Ε λοιπόν ο Όστερ είναι η σκοτεινή πλευρά και της πόλης και της ψυχής.

Φωτογραφία από μία αράχνη σε ένα βουνό όταν για λίγο είμαστε Lost…

Red hot και παραλία

Είναι ίσως η πρώτη φορά που μου άρεσε τόσο ένας δίσκος των red hot chili peppers. Έχω μάλλον μια αντανακλαστική αντίδραση να μου αρέσει αυτό που «πρέπει» να μην αρέσει στους «κριτικούς». Το ίδιο είχε συμβεί και με τον περσινό δίσκο των Goldplay.

Διάβασα και ένα φοβερό κειμενάκι σε ένα αγαπημένο μουσικό blog, ότι είναι πολύ uncool να μας αρέσουν οι Pearl Jam και καλά θα κάνουμε να μας αρέσουν στα κρυφά και να μην το λέμε παραέξω…

Φωτογραφία από την παραλία Θεσσαλονίκης.

Η εισαγωγή του Lost και μία φωτογραφία από Ερμιτάζ

Φωτογραφία από την πλατεία του Ερμιτάζ στην Αγ. Πετρούπολη.


Πιστεύω πως η «απόλυτη» εισαγωγή ταινίας-τηλεοπτικής σειράς κ.τ.λ. είναι η εισαγωγή από την τηλεοπτική σειρά Lost (οι αγνοούμενοι, ΝΕΤ).
Είναι δύο τρία δευτερόλεπτα αλλά σου δείχνει τον απόλυτο ίλλιγκο, την αγωνία το χάος, το μυστήριο που έχει η σειρά. Είναι απίστευτη. Αν δεν έχετε ασχοληθεί με την σειρά αυτή αξίζει να τη δείτε μόνο και μόνο για την εισαγωγή.

Και η μουσική, και τα γράμματα που περιστρέφονται και… πραγματικά απίστευτη.

Ίσως να φταίει πως η αγαπημένη μου ταινία του μέγα Alfred είναι το Vertigo

Ο δαμαστής και ο Γιασμίνα Χάντρα

Φωτογραφία ενός από τους τέσσερεις «φύλακες» μιας πανέμορφης γέφυρας στην Αγ. Πετρούπολη.

Ομολογώ πως δεν ήξερα πολλά για την Αλγερία. Διαβάζοντας όμως το εξαιρετικό αστυνομικό μυθιστόρημα του Γιασμίνα Χάντρα, το μερίδιο του νεκρού (εκδ. Καστανιώτης) κατάλαβα και κυρίως έμαθα αρκετά.
Είδα με τρόμο να επαληθεύεται μία φράση που δεν μου αρέσει καθόλου: παντού τα ίδια γίνονται…

Ο Χάντρα, κατά την γνώμη μου, με βάση μία αστυνομική ιστορία περιγράφει τι συνέβη στην Αλγερία μετά την επανάσταση και τι επικρατεί σχεδόν μέχρι τις μέρες μας. Διαβάστε το και στο τέλος θα καταλάβετε ότι αν απλώς αλλάξετε την Αλγερία με την Ελλάδα και τα αραβικά ονόματα με ελληνικά η ιστορία θα λειτουργεί άψογα!

Wallpaper από Σύρο για όλους!

Σήμερα ανεβάζω μία φωτογραφία από Συρό, σε (4/3) και σε μεγάλη ανάλυση για όποιον/ όποια θέλει να το κάνει wallpaper

...Τελικά μου κατεβάζει την ανάλυση στα 1024...

Καμένο δέντρο και χαμένος στην μετάφραση

Η φωτογραφία είναι από ένα μισοκαμένο δέντρο κάπου στον Όλυμπο.
Τώρα τελευταία νιώθω όλο και περισσότερο ότι δεν καταλαβαίνω τι γίνεται τριγύρω. Σαν τον Murray στο Lost in translation.

Πρέπει να διοργανώσουμε απόδραση από την πόλη, από την χώρα…

Me and you and the photo we know...

Φωτογραφία από βόρεια.

Να προτείνω και μια ταινία στα γρήγορα: me and you and everyone we know. Εγώ την βρήκα απολαυστική-εξαιρετική. Είναι για όλους τους θαυμαστές ταινιών τύπου Garden State, Donnie Darko…

Τελικά γιατί μας αρέσουν και πραγματικά μας αγγίζουν οι αυτού του τύπου φαινομενικά άρρωστες ταινίες;

Έκθεση βιβλίου; Σίγουρα;

Χθες το απόγευμα κάναμε μια βόλτα στην (πώς να την ονομάσω) έκθεση-παζάρι βιβλίου στην παραλία της Θεσσαλονίκης (από όπου και η φωτογραφία).
Βασικά μου έκανε εντύπωση ο αριθμός των εκδοτών που υπάρχουν. Από τον λευκό πύργο φτάσαμε στο παλάτι της παραλίας…
Το άλλο που μου έκανε εντύπωση ήταν η γενικότερη βρώμα και δυσοσμία που επικρατούσε. Γινόταν χαμός.
Μην γκρινιάζω, θα φταίει μάλλον που δεν έγιναν ακόμη τα επίσημα εγκαίνια (σήμερα είναι).
Πάντως μου θύμισε περισσότερο ένα πανηγύρι που είχα πάει στο χωριό της Περάμου λίγο έξω από την Καβάλα παραμονή δεκαπενταύγουστου…
Θα επανέλθω στο θέμα.

Percival Everett, και η παραλία

Η αμερικανική έρημος του Percival Everett (εκδ. Πόλις) είναι ένα εξαιρετικό πολυεπίπεδο βιβλίο. Είναι μία απίστευτη καταγραφή ενός κομματιού της αμερικανικής κοινωνίας. Ποιος είναι ήρωας, ποιος είναι εχθρός; Ποιος είναι ο θεός, ποιος είναι ο διάβολος; Εξαιρετική γραφή, σφιχτή δομή. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Η φωτογραφία είναι από την «λίγο πριν βρέξει» παραλία της Θεσσαλονίκης

Περιμένω τους Depeche… με μια τουλίπα

Λογικά μια και μιλάμε για depeche Mode η φωτογραφία θα έπρεπε να είναι ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και όχι τουλίπα (που είναι η παραπάνω).
Περιμένουμε τους depeche λοιπόν. Τι είναι για μένα οι depeche Mode. Ένα ατελείωτο μοναδικό και καταπληκτικό παραμύθι που δεν λέει να τελειώσει. Είμαι της γενιάς του Violator και είμαι περήφανος για αυτό. Βέβαια με τα χρόνια έχω καταλάβει ότι όλοι αυτοί που τους αγαπούν είναι περήφανοι για την δική τους γενία, και έχουν και τα επιχειρήματα τους (άλλος είναι της γενιάς του new life, άλλος του for the masses, άλλη μικρότερη του Exciter).

Για μένα dm είναι η εισαγωγή του clip του enjoy the silence, είναι το photographic (lazy photographer γαρ), είναι η απόγνωση του in your room, είναι οι φωτογραφίες του Anton Corbijn, είναι το nothing, είναι το lie to me…

Θεσσαλονίκη, Μαρτινίδης και η φωτογραφία

Φωτογραφία από την ωραιότερη και πιο αγαπημένη μου πόλη.
Να κάνω και ένα μικρό σχόλιο για το καινούργιο βιβλίο του Μαρτινίδη (ο θεός φυλάει τους άθεους, εκδ. Νεφέλη). Απολαμβάνω τους έλληνες «αστυνομικούς» λογοτέχνες. Και ως κάτοικος Θεσσαλονίκης μου αρέσει πάρα πολύ ο Μαρτινίδης (τουλάχιστο όσα βιβλία του έχω διαβάσει). Δείχνει την dark side of the moon πλευρά της πόλης. Η πλάκα είναι ότι αυτή η πλευρά είναι ορατή σε όλους και φαίνεται φυσιολογική!
Το προτείνω κυρίως σε όλους του κατοίκους της παράξενης πόλης μας.

Και μια και μιλάμε για αστυνομική λογοτεχνία θυμάμαι κάτι που είχα διαβάσει σε ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα του Bernhard Schlink (τα ίχνη του χρήματος, εκδ. Κριτική). Παραφράζω τα λεγόμενα του τα οποία κολλάνε άψογα για την Θεσσαλονίκη: …αυτή η πόλη-τρελοκομείο όπου οι τρελοί κρατούν κλειδωμένους τους γιατρούς και τις νοσοκόμες είναι ένας κόσμος ξένος για μένα.

O επίμονος κηπουρός και η αμυγδαλιά

Το Σάββατο είδα τον επίμονο κηπουρό. Δεν ξέρω ποια είναι η γνώμη σας (γενικώς δεν είναι πολύ ενθουσιώδεις κριτικές) αλλά εμείς το λατρέψαμε. Σίγουρα δεν είναι για όλες τις ώρες. Σίγουρα μπορεί κάποιος να το απορρίψει εύκολα και γρήγορα. Όμως αν κάποιος σταθεί στην ταινία, στην σκηνοθεσία, στις ερμηνείες στην δομή, στο συναίσθημα, στη μουσική και πάνω από όλα στο περιβάλλον της ταινίας που δεν είναι άλλο από την Αφρική δεν θα μείνει ζημιωμένος.

Μην την δείτε μεσοβδόμαδα κουρασμένοι και νυσταγμένοι. Αφιερώστε της λίγο χρόνο και θα με θυμηθείτε.

Η φωτογραφία είναι από ένα δένδρο που δεν χρειάζεται κηπουρό, πόσο μάλλον επίμονο…

Going underground

Φωτογραφία από το μετρό της Αγ. Πετρούπολης. Είναι λίγο ως αρκετά τρομακτικό καθώς για να φτάσεις στο 4 επίπεδο πρέπει να κατέβεις από μία κυλιόμενη μεγάλης κλίσης και απίστευτα μεγάλης διάρκειας. Δεν έβλεπες που είναι το τέλος.
Και όταν μιλάμε για υπόγειους κολλάει πάντα το θρυλικό τραγούδι των Jam!

Manhunter και φωτογραφία από εκκλησία;

Χθες το βράδυ έβλεπα (για τρίτη φορά) το Manhunter, του αγαπημένου σκηνοθέτη Michael Mann (τώρα τελευταία μας τα έχει χαλάσει λίγο αλλά την περίοδο 92-99 μας έδωσε αριστουργήματα). Τώρα για την ταινία, όσοι δεν την έχουν δει πρέπει να τρέξουν. Διαμάντι της 80’s αισθητικής με απίστευτη φωτογραφία, και με ένα Dr. Lector, τον Brian Cox, λιγότερο υπερβολικό αλλά για μένα πολύ απολαυστικότερο από τον Hopkins.
Δείτε την, και δείτε στο καπάκι και το Red Dragon (το remake που έγινε το 2002 από τον Brett Ratner) με τους αστέρες Hopkins, Norton, Fiennes.
Προσωπικά η διαφορά τους είναι τεράστια. Ελπίζω να συμφωνήσετε.

Η φωτογραφία είναι από τον ναό του Σωτήρος στην Μόσχα. (η μεγαλύτερη ορθόδοξη εκκλησία στον κόσμο)

Αναμονή για την έκθεση με αγαπημένη φωτογραφία

Σήμερα ανεβάζω μία φωτογραφία που την πιστεύω πάρα πολύ. Νομίζω ότι είναι από τις καλύτερες «ρώσικες».

Αύριο ξεκινά στην Θεσσαλονίκη η τρίτη διεθνής έκθεση βιβλίου. Θα είναι μέχρι την Κυριακή οπότε σίγουρα θα περάσουμε μια βόλτα. Το θέμα για φέτος είναι το κρασί και άλλοι γευστικοί πειρασμοί οπότε πανηγυρίζουμε!!!

Από την μια βιβλία, παρουσιάσεις, συζητήσεις και από την άλλη εκδηλώσεις όπως «η μαγεία της σοκολάτας» και «Ασύρτικο, Μοσχοφίλερο, Ξινόμαυρο,
Αγιωργήτικο: Γνωρίστε τις ελληνικές ποικιλίες σταφυλιού».

Οι θεσσαλονικείς θα είμαστε εκεί. Περιμένουμε και όλους τους άλλους!!!

Περισσότερες πληροφορίες στο site της έκθεσης

Άγρια Χλόη και αποδράσεις

Καταπληκτικό το διήμερο στο ωραιότερο νησί. Βέβαια η φωτογραφία είναι από την Σύρο αλλά δεν νομίζω ότι πειράζει κανένα. Είναι μια φωτογραφία κάλεσμα για εξορμήσεις.

Όλο το σαββατοκύριακο ακούγαμε του 2 τελευταίους δίσκους του Κ. Βήτα. (για σένα με αγάπη και άγρια χλόη). Παλιές αγάπες, βαθιές αγάπες.

Καλή επιτυχία και στους «εξεταζόμενους». Οι περισσότεροι από εμάς περάσαμε από την θέση σας. Είναι μία θέση κακά τα ψέματα λίγο καλύτερη από του κωπηλάτες των πλοίων της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Βότκα και Wenders για την αντίσταση!!!

Πρόταση αντίστασης: βρείτε (δεν ξέρω πως, νοικιάστε, δανειστείτε ή όπως αλλιώς νομίζεται) τα φτερά του έρωτα του Wenders. Αγοράστε καμιά καλή βότκα (έφερα από την Πετρούπολη την καλύτερη όπως μου είπαν ρώσικη, με το όνομα beda και είναι συγκλονιστική). Κόψτε μοσχολέμονο, και ακολουθήστε την εξής διαδικασία:
Κάντε ένα δίωρο ζέσταμα με παλιά Cave και Joy Division (για τους πιο άρρωστους κάνουν και οι Tuxedomoon), πάρτε ένα ή δύο σφηνάκια με μοσχολέμονο μέσα και προσθέστε κρύα βότκα. Στην συνέχεια βάλτε την μέγιστη στιγμή του Wim και θα νιώσετε και εσείς άγγελοι και μάλιστα έκπτωτοι…

(μην ξεχνιόμαστε, το μπουκάλι δίπλα!!!)

Η αντίσταση πάει στους «σημερινούς» κινηματογράφους.

Θεσσαλονίκη και Περικλής Σφυρίδης

Ένα διάλειμμα στην σειρά των φωτογραφιών από την Ρωσία με μία από την Θεσσαλονίκη.
Και μια και μιλάμε για Θεσσαλονίκη αξίζει πραγματικά ο κόπος να διαβάσετε τα διηγήματα του Περικλή Σφυρίδη (κυκλοφορούν από τον Καστανιώτη όλα μαζί σε ένα βιβλίο) άσχετα αν κατοικείται ή όχι σε αυτήν το λιγότερο παράξενη πόλη… Παρατήρησα κάτι στα διηγήματα αυτά. Όσο πιο παλιά είναι γραμμένα (ξεκινάνε από το 77) τόσο πιο σύγχρονα μου φαίνονται.

Όσο αφορά το είναι σύγχρονο θυμάμαι πάντα μια φράση του θεατρικού σκηνοθέτη Peter Brook που την έμαθα από τον Πλάτων Ριβέλλη: σύγχρονο είναι ότι σε πιάνει από τον λαιμό…
Πραγματικά φράση λεπίδα που δίνει απάντηση σε κάθε τύπου ταμπέλες

Η λίμνη των κύκνων και οι Slowdive

Στην παραπάνω πανοραμική φωτογραφία απεικονίζεται η λίμνη της Μόσχας από την οποία εμπνεύστηκε ο μέγας Tchaikovsky το πλέον διάσημο του έργο, την λίμνη των κύκνων.

Τώρα που κολλάνε οι Slowdive; Οι Slowdive είναι από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Είναι από αυτά που χαρακτηρίζω «καμένα» γιατί πολύ απλά τα ακούς και σε καίνε. Σας προτείνω οποιονδήποτε από τους τρεις δίσκους τους.

Περιμένετε το ηλιοβασίλεμα, βάλτε και Slowdive και αύριο το πρωί θα κλείσετε δωμάτια, ακτοπλοϊκά κ.τ.λ. για Αμοργό.

Όλα είναι κοντά... Tortoise

Τα στοιχεία της φωτογραφίας ενώ φαίνονται να είναι στην ίδια απόσταση, δεν είναι. Απέχουν χιλιόμετρα. Είναι ο πύργος τηλεόρασης, το μνημείο για την διαστημική τεχνολογία (μπροστά στο αντίστοιχο μουσείο), και ένα απλό «φωτιστικό δρόμου»… όλα στην Μόσχα.

Αααα και σας παρακαλώ ακούστε την μέγιστη διασκευή του thunder road του Boss από τους Tortoise και τον Bonnie Prince Billy

Ο ναός της Αναστάσεως και ο Hal Hartley

Από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες είναι ο Hal Hartley. Χθες ξαναβλέποντας το Flirt διαπίστωσα με τρόμο την σχέση που έχει με μία άλλη αγαπημένη μου ταινία, τις αρμονίες του Werckmeister…
Υπάρχει κανείς ομοιοπαθής;

Μια από τις επόμενες μέρες θα αναφέρω περισσότερα για τον Hartley, που η αλήθεια είναι ότι έχει καιρό να μας δώσει κάτι καλό αλλά για μένα με αυτά που έχει κάνει έχει το ακαταλόγιστο.
Φωτογραφία από τον ναό της Αναστάσεως στην Αγ. Πετρούπολη.

Ο Μόσχοβας, ο Roth και ο Αλεξάκης

 

Μου αρέσει πάρα πολύ να ακούω μουσική όταν διαβάζω κάποιο μυθιστόρημα. Αλλά όχι πάντα κάτι συγκεκριμένο. Για παράδειγμα όταν διάβασα το μυθιστόρημα του αγαπημένου συγγραφέα Βασίλη Αλεξάκη, Οι ξένες λέξεις έψαχνα να βρω Αφρικάνικα πράγματα. Από τότε έχω γίνει φανατικός της όποιας Αφρικάνικης μουσικής φτάνει μέχρι εδώ.
Από την άλλη όταν διαβάζω Roth θα κινηθώ είτε σε oldies αμερικανικά είτε σε μεγάλη μουσική. Νομίζω ότι είναι από τους συγγραφείς που δεν σου δίνουν και πολλά περιθώρια στο soundtrack των βιβλίων τους.

Πολλά είπα! Η φωτογραφία απεικονίζει τον ποταμό Μόσχοβα και το Κρεμλίνο στην Μόσχα. 

Το μπουκάλι στο ποτάμι

 

Ο σημερινός τίτλος του post (φωτογραφία από τα άπειρα μπουκάλια που βρίσκονται στους δρόμους της Αγ. Πετρούπολης) μου θύμισε μια παλιά ταινία, από τις πρώτες του Polanski, το Μαχαίρι στο Νερό. Περίεργη, ασπρόμαυρη, απειλητική, μυστήρια…
Οπωσδήποτε!!! 

Η γέφυρα από την Αγ. Πετρούπολη στις Κυκλάδες

 

Η φωτογραφία άνωθεν είναι από τον ποταμό Μόικα της Αγ. Πετρούπολης. Η αλήθεια είναι ότι τους φάγαμε 10 μέρες ηλιοφάνειας από τις 66 που έχουν κάθε χρόνο…

Βέβαια όσο πλησιάζει το καλοκαιράκι μας τραβάει ο Νότος. Είμαστε ακόμη στην αναζήτηση για που.
Πάντως οι πολύ τυχεροί είναι αυτοί που μπορούν να κάνουν και μια πολύ μικρή (2-3 μέρες) εξόρμηση σε κανένα νησάκι τώρα την άνοιξη παρέα. Εμείς την άλλη εβδομάδα θα κάνουμε μια βολτούλα στο ωραιότερο νησί των Κυκλάδων παρέα με τον τελευταίο δίσκο του Salif Keita (M’ bemba).

Είναι τρομερή η προσμονή ενός τέτοιου ταξιδιού ειδικά όταν βρίσκεσαι μέσα στον κακό χαμό. 

Όταν θα λιώσουν οι πάγοι

 

Πάντα μου άρεσε αυτή η φράση: «όταν θα λιώσουν οι πάγοι». Περισσότερο όμως απειλητική μου φαίνεται…
Στην φωτογραφία ο ημι-παγωμένος ποταμός Νέβα στην Αγ. Πετρούπολη.

Θα αναφέρω και σήμερα ένα ost που μάλλον είναι ανώτερο από την αρκετά καλή ομολογουμένως ταινία που περικλείει. Μιλάω για το soundtrack του Mysterious Skin από τους Robin Guthrie και Harold Budd. Είναι γνωστό ότι ο πρώτος ήταν μέλος των λατρεμένων Cocteau Twins (έχει και blog εδώ http://pulp.orangephotography.com/robin/) και ο δεύτερος μάστορας της ambient. Το soundtrack τώρα είναι ένα αριστούργημα της ηλεκτρονικής μουσικής και δένει απόλυτα με την τραγικότητα (την όποια τέλος πάντων) της ταινίας. 

Επιστροφή στο Νότο και η κόκκινη Πλατεία

 

Η επιστροφή από το ρωσικό οδοιπορικό (Αγ. Πετρούπολη - Μόσχα) με βρήκε το λιγότερο απροετοίμαστο.
Θα έχω πολλά μα πω και να δείξω στη συνέχεια...
Προς το παρόν επεξεργάζομαι φωτογραφίες και βίντεο ακούγοντας το καταπληκτικό soundtrack του broken flowers.
Καλώς σας ξαναβρήκα!!! 

Δρόμος...

 
Ετοιμάζω ένα ταξιδάκι στην Ρωσία. (μάλλον έτοιμο είναι, καθώς φεύγω την άλλη εβδομάδα)
Τα ερωτήματα όμως καίνε: Τι βιβλία θα πάρω μαζί μου; (πολλά τρένα-αεροπλάνα…) και πιο θα είναι η μουσική υπόκρουση που θα έχω;
Βασικά ερωτήματα.
Για βιβλία τα ψάχνω ακόμη (μάλλον κανένα Χάντρα ή το καινούργιο του Μαρτινίδη) αλλά για μουσική κλείνω προς τις ambient δουλειές του Aphex Twin.
Θα δούμε…

Η φωτογραφία είναι από τον δρόμο… και παραφράζοντας του αγαπημένους Χειμερινούς: όχι άλλος δρόμος, πάντα δρόμος!!! 

Επίκαιρα… και ταξίδια

 
Μετά από καιρό…
Τελικά νομίζω ότι είμαι (μάλλον πάντα ήμουν αλλά δεν το ήξερα) φανατικός των διηγημάτων. Πιστεύω ότι ένα διήγημα είναι σαν ένα τραγούδι των lush (!!! που τους θημήθηκα;) δηλαδή ή θα είναι αριστούργημα ή θα είναι άστα να πάνε και να μην ξαναγυρίσουν.

Για του λόγου το αληθές σας προτείνω μια και έρχονται γιορτές:
1. το split των lush (περιέχει διαμάντια)
2. και τις Ιστορίες συμπτωματικού ρεαλισμού του Μήτσου (εκδ. Καστανιώτης) (όλα τα διηγήματα είναι ένα και ένα)

Η φωτογραφία όπως καταλάβατε είναι επίκαιρη…

Όσο για τα ταξίδια, αύριο. 

Άνοιξη Vs Antony & the johnsons : 1-0

Τελείωσαν τα ψέματα. Σήμερα υποδεχόμαστε την Άνοιξη. (για αυτό και η φωτογραφία).
Λοιπόν παρέα με οποιοδήποτε δίσκο των amadou et mariam, προτείνω εξοχή. Τέρμα όλα τα σκοτεινά (Antony & The Johnsons και ΣΙΑ).
Τώρα ήρθε η ώρα ο Mozart και οι «Putumayo» να πάρουν την εκδίκησή τους!

Όταν θαρθεί το καλοκαίρι ελπίζω να έχω πλέον χέρι…

Οι αρμονίες του Werckmeister

Τώρα τελευταία νιώθω ότι είμαι ο πρωταγωνιστής της ταινίας οι αρμονίες του Werckmeister (Werckmeister harmóniák).

Περιμένω με άγνοια στην αρχή αλλά με τρόμο στην συνέχεια το κακό.

Πάντως η ταινία έχει απόλυτη σχέση με διάφορα φωτογραφικά αργηστουργήματα. Πιστεύω ότι κάθε frame της ταινίας θα μπορούσε να έχει την δική του ταυτότητα και τον δικό του λόγο ύπαρξης ως μια αυτόνομη φωτογραφική οντότητα. Νομίζω επίσης ότι αυτή η ταινία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «γέφυρα» ανάμεσα στις δύο τέχνες.

Ίσως «φταίει» ότι είναι και οι δύο συμπατριώτες αλλά διακρίνω την άμεση επιρροή που έχει ο Kertesz στον Tarr.

l'enfant και τα κότερα

Ομολογώ πως το είδα χθες μόλις σε dvd (σε ιδιαίτερες περιπτώσεις για μένα είναι προτιμότερο και από τον κινηματογράφο). L'ENFANT. (το παιδί) Μπαίνει μέσα σου σιγά σιγά, με όλες τις αμφισβητήσεις και ενστάσεις ως προς τη φόρμα αλλά σε συγκλονίζει. Χρυσός φοίνικας στο περσυνό φεστιβάλ Καννών.
Σας προτείνω να το δείτε στο καπάκι (αν δεν το έχετε ήδη δει) με την φετινή νικήτρια ταινία των όσκαρ, Crash.
Είναι τρομακτική η διαφορά. Δεν λέω τι είναι καλύτερο ή χειρότερο. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι το χάσμα προσέγγισης στην τέχνη του κινηματογράφου.

O Sylvian και το βουνό

Τελικά ο David Sylvian είναι η μεγαλύτερη—ωραιότερη φωνή της ευρύτερης pop;
Για μένα ναι!
Προτείνω ότι είναι κάτω από το όνομα Japan, τον δίσκο Damage (που τον έβγαλε μαζί με τον Robert Fripp) όπως και το νέο του κάτω από το όνομα των Nine Horses (Snow Borne Sorrow)