Η φωτογραφία είναι από μία γωνία στην Βαρκελώνη.
Prefab Sprout.
Ήλιος.
ο Μάγος.
Αναμονή για το επόμενο ταξιδάκι.
Fourty days and I miss you
I'm so high that I've lost my mind
It's the summer I'm thinking of
Fourty days and I'm blown away
If I saw something new
I guess I wouldn't worry
If I saw something new
I guess I wouldn't care
Ανοίγει ο καιρός.
Black Kids. Ακούστε τους τώρα πριν είναι πολύ αργά...
Αν και τώρα ακούω το Play Dead της Bjork στον Lammo.
Hola!
Επιστροφή από μία εξαιρετική εβδομάδα στη Βαρκελώνη (από όπου και η φωτογραφία).
Γεμάτες οι μνήμες.
Διάβασα το the Road του McCarthy επιρρεασμένος από τους αγαπημένους μου Άννα και Βασίλη.
Εμένα πιο πολύ πάλι μου θύμισε το Dead Man του Jarmous και πρέπει να πω ότι ενώ το έχω διαβάσει εδώ και μέρες νομίζω ότι ακόμη τριγυρνά στο μυαλό μου…
Επίσης είδα και τους Koen. Δεν είναι “Μόνο Αίμα” αλλά είναι ότι πρέπει.
Εξαιρετικά:
1. ακούω την εκπομπή του Lammo (Steve Lamacq) στο BBC 6.
2. Παρακολουθώ τα σχήματα του Winter Academy (μέσα στα 3-4 αγαπημένα μου blog)και ακούμε φανταστικά πράγματα.
3. Διαβάζω Roth, against america. Πρέπει να έχω διαβάσει το 80% των βιβλίων του που κυκλοφορούν στα ελληνικά και για το plot against μέχρι στιγμής είμαι το λιγότερο ενθουσιασμένος.
Απίστευτη η Πράγα. (Φωτογραφία ανάλογη)
Απίστευτο το βιβλίο της Ιωάννας Μπουραζοπούλου: Τι είδε η γυναίκα του Λωτ? Το καλύτερο ελληνικό (και γενικώς μάλλον) βιβλίο που διάβασα το 2007. Ακόμη και τώρα δεν είμαι σίγουρος ότι είναι γραμμένο από Ελληνίδα συγγραφέα. Εξαιρετικό.
Απίστευτο το θεϊκό τραγούδι των Spoon (Video παρακάτω). Μάλλον είναι και από το δίσκο της χρονιάς για τον υποφαινόμενο. (μαζί με τους Coin και το Urban Subculture...)
Καλή χρονιά σε όλους!
Διάβασα για αυτούς στο μεγάλο Γιάννη .
Απίστευτοι! Minipop.
Δεν ξέρω πόσοι έχουμε μείνει ακόμη αλλά πιστεύω, ελπίζω ότι υπάρχουν κάποιοι που θα τους απολαύσουν.
Τους αφιερώνω (αν και είμαι σίγουρος ότι τους ξέρει) στον φίλο μου τον Mystery... (γνωστός και ως mouxla...)
Θα επεκταθώ στις επόμενες μέρες αλλά μπορώ να δηλώσω με χαρά ότι ετοιμαζόμαστε για χριστουγεννιάτικό ταξιδάκι. Από τώρα ονειρεύομαι θέματα.
Βέβαια δεν θα έχουν μεγάλη σχέση με τα αμπέλια της παραπάνω φωτογραφίας (Κτήμα Παυλίδης, Δράμα).
Φωτογραφία τόσο από κοντά όσο και από μακριά.
Τρία θέματα:
1. Ο Αρχάγγελος του Burial θα μπορούσε να γίνει, όχι ότι δεν μπορεί κιόλας, ύμνος πολλών. (και εγώ μέσα)
2. Φοβερός ο Ian την προηγούμενη εβδομάδα ε; Αν και έχω διαβάσει μόνο το Σάββατο και το Άμστερνταμ μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε στη συνέντευξη.
3. Όσο φοβερές είναι οι προετοιμασίες ενός ταξιδιού άλλο τόσο απογοητευτικές είναι οι ματαιώσεις...
Περιμένοντας την 21η Δεκεμβρίου
...κι άλλος ένας κεραυνός, νυχτερινός αυτή τη φορά. Είπαμε η Θεσσαλονίκη έχει γίνει Κάνσας.
Τα καινούργια των Sigur ros... Αναμένουμε
Πραγματικά ένα από τα ταξίδια που είναι όνειρό μας να πραγματοποιήσουμε είναι αυτό για την Ισλανδία. Είναι πολλά που μας τραβάνε αλλά είναι και οι sigur είναι και η bjork...
Αλλά ότι διερευνητική προσπάθεια κάναμε (ερωτήσεις σε πρακτορεία, αεροπορικές εταιρίες) είναι πολύ ακριβά.
Οπότε ταξιδεύουμε με τους εξαιρετικούς και μοναδικούς sigur ros
Περίεργο κάδρο. Τμήμα ενός φράγματος.
Δεν ξέρω αν το είδατε κάπου αλλά ετοιμαστείτε:
BeonlineB
Ακόμη μια απόδειξη για το μεγαλείο των Arcade Fire. Απολαύστε το και δοκιμάστε... τα πάντα πάνω του...
Ποιος μπορεί να μείνει ασυγκίνητος στους Field Mice; Ας είναι καλά τα radio sessions του εξαιρετικού blog STEREONOVA που μου τους θύμισαν.
Θρυλικό συγκρότημα της επίσης θρυλικής Sarah recors.
Όταν είχα ακούσει για πρώτη φορά το sensitive, δεν το πίστευα. Τραγούδι οδοστρωτήρας.
Μένεις σπίτι για πάντα.
Περιμένοντας το CONTROL...
Η παραπάνω φωτογραφία (του υποφαινόμενου) είναι εξαιτίας του εξαιρετικού βιβλίου που πραγματικά είχα την τύχη να διαβάσω: Michael Collins - Χαμένες ψυχές (Πόλις)
Η εμπειρία ανάγνωσης του συγκεκριμένου βιβλίου μπορεί να συγκριθεί μόνο με το τελείωμα της ανάσας μετά από μια βαθιά βουτιά στη θάλασσα, ένα μέτρο πριν την επιφάνεια.
Δεν μπορείς να το αφήσεις. Νιώθεις να σε τρυπάει αλλά συνεχίζεις. Κατεβαίνεις.
Το πτώμα του τρίχρονου κοριτσιού δεν βγαίνει από το μυαλό σου μέρες μετά την ανάγνωση.
Είναι περίεργο αλλά και ανησυχητικό. Δεν διάβασα σε καμία κριτική (έψαξα σχεδόν σε όλες τις εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας) την έμμεση αναφορά του Collins στην μεγαλύτερη φωτογράφο όλων των εποχών. Την Julia Margaret Cameron (οι δύο φωτογραφίες είναι δικές της)
Το κοριτσάκι που βρέθηκε νεκρό στο βιβλίο ήταν ίδιο (το φαντάζομαι τουλάχιστο) με αυτό των φωτογραφιών. Ήταν ντυμένο με φτερά αγγέλου. Τραγικό.
Οι φωτογραφίες της Cameron ακουμπάν μέρη της ψυχής μας. Ανεξερεύνητα. Απόρθητα.
Ο Collins μας έδωσε ένα βιβλίο (διάβασα στις παραπάνω κριτικές ότι είναι κριτική στο Αμερικάνικό σύστημα, ότι είναι στα όρια του αστυνομικού...) το οποίο για μένα είναι ένα σκοτεινό ταξίδι στην ψυχή του καθένα.
Είναι πραγματικά το βιβλίο που θα έπρεπε να συνοδεύει τiς παραπάνω φωτογραφίες. Είναι η καλύτερη ανάλυση των παραπάνω αριστουργημάτων της Cameron που έχω διαβάσει ποτέ.
Έρχονται βροχές εδώ πάνω. Φωτογραφία κεραυνού. Είναι αρκετά τυχερή αλλά και πολύ επίπονη λήψη καθώς έγινε απόγευμα και ως εκ τούτου χωρίς τα απέραντα sec της βραδινής λήψης.
2 θέματα
1. Διάβασα ένα εξαιρετικό βιβλίο. Γιασμίνα Χάντρα, τρομοκρατικό χτύπημα (Καστανιώτης). Τον Χάντρα τον ήξερα από το εξίσου εξαιρετικό Το μερίδιο του νεκρού. Εκεί είχαμε να κάνουμε με το ζήτημα της Αλγερινής αντίστασης και τις επιπτώσεις στην σημερινή Αλγερία. Πραγματικά σπουδαίο.
Το χτύπημα έχει να κάνει με το Παλαιστινιακό. Δεν παίρνει το μέρος κανενός. Δεν πέφτει στον εύκολα κλισέ του θέματος. Είναι μοναδικά δομημένο και εξίσου συναρπαστικό. Χάντρα._
2. Δεν το πίστευα όταν το διάβασα. Ο Colin νεκρός. Είχα την μοναδική τύχη να τον παρακολουθήσω σε δύο acropolis. Πιστεύω ότι ήταν με διαφορά ο πιο θεαματικός και πραγματικά μοναδικός οδηγός που έχει περάσει ποτέ.
Υπάρχουν άπειρες ιστορίες για τις ικανότητες του Colin McRae.
Τώρα ο Nicky Grist θα είναι μόνος.
Ήταν ο καλύτερος. Ή θα τερμάτιζε πρώτος ή θα το έσπαζε.
Δεν υπήρχε άλλη επιλογή.
Η φωτογραφία μου θύμισε την παρακάτω ταινία αλλά κυρίως το αριστουργηματικό τραγούδι που ακούγεται στην παρακάτω σκηνή.
Την αφιερώνω σε όσους ακόμη προσπαθούν να πλησιάσουν τον Thomas...
Φωτογραφία... περίεργη...
.....για να δούμε...
Από κάπου απροσδιόριστα (γειτονικό μπαρ, σπίτι;) Ακούγεται το Ocean of noise των Arcade Fire.
Περνάω από μπροστά, χτυπάει.
Τι να κάνω;
Φωτογραφία που μου θυμίζει το "Αποκάλυψη Τώρα".
Με προβληματίζουν πάντα τέτοια θέματα. Ο κ. Ριβέλλης είχε πει (με αφορμή φωτογραφίες με τραγικότατα θέματα από την Αφρική του Sebastiao Salgado) ότι είναι τουλάχιστο αδιανόητο να προσπαθεί ένας φωτογράφος να ωραιοποιήσει τέτοια θέματα (πτώμα ενός παιδιού) με φωτογραφικές τεχνικές (ευρυγώνιες λήψεις κ.α.). Συμφωνώ απόλυτα.
Για αυτό και με προβληματίζει η παραπάνω φωτογραφία μου, που προσωπικά την βρίσκω άρτια για ρεπορτάζ. (είναι από τη φωτιά στον Καρρέα αυτό το καλοκαίρι)
Την αφήνω στην κρίση σας.
Στην φωτογραφία διακρίνεται στο βάθος το Κάτω Κουφονήσι. (ξέρω η φωτογραφία μπορεί να φαίνεται καρποσταλική αλλά μας τις χάριζε απλόχερα το νησάκι, τι να κάνουμε)
Το είχα γράψει και παλιότερα: δεν μπορώ να καταλάβω τις κριτικές τύπου σου αναφέρω όλη την υπόθεση-πλοκή και καταστρέφω κάθε δυνατό "κλειδί" του συγγραφέα ή του σεναριογράφου.
Κατά την γνώμη μου η κριτική δεν είναι μία απλή αναφορά σε βιογραφικά στοιχεία του καλλιτέχνη και ανάλυση της υπόθεσης σε βαθμό καταστροφής κάθε έννοιας έκπληξης.
Το κακό είναι ότι το φαινόμενο όσο πάει και εξαπλώνεται. Πάρτε τυχαία μία εφημερίδα και διαβάστε. Δεν θα χρειαστεί να δείτε καμία ταινία ή να διαβάσετε κανένα βιβλίο. Είναι όλα μπροστά μας.
Και τελικά τι πρέπει να είναι η κριτική. Για μένα η κριτική πρέπει να έχει δίπλα της ένα σημαδάκι: Π και Μ. Δηλαδή πριν και μετά την ανάγνωση-θέαση...
Η κριτική για μένα πρέπει να φωτίζει τις γωνίες (πως έλεγαν οι παλιόφιλοι pavement στο αριστούργημά τους Brighten the corners)
Να μας πάει πέρα από το έργο, να προβληματίσει, να ανοίξει συζητήσεις...
Και κατά την ταπεινή μου άποψη στα βιβλιοφιλικά-κινηματογραφικά-μουσικά blog τα πράγματα είναι πολύ πολύ καλύτερα και κυρίως γοητευτικά.
Φωτογραφία του νησιού...
Χθες για πρώτη φορά είδαμε το Wicker Man!
Προφανώς του 1973 με τον μέγα μάγο Christopher Lee και τον έξοχο Edward Woodward στο ρόλο του αστυνομικού.
Αν δεν το έχετε δει, δεν μπορώ να πω τίποτε άλλο από το: προετοιμαστήστε. Εμπειρία ανατριχιαστική και σοκαριστική. Κάπου διάβασα ότι ίσως είναι το καλύτερο βρεταννικό θρίλερ όλων των εποχών. Ενδεχομένως να είναι και το καλύτερο γενικώς θρίλερ όλων των εποχών στο είδος του (αν φυσικά υπάρχει τέτοιο είδος).
Για όσους δε είναι φανατικοί (όπως εγώ) ή έστω τους άρεσε το αριστούργημα Ο Μάγος του John Fowles (εστία) θα δουν και μία άλλη προσέγγισή... του χαρακτήρα του μάγου και όχι μόνο.
Και μια και αναφέραμε τον Fowles θα ήθελα να θυμίσω την έμμεση (?) αναφορά του Stephen King στο Misery στο πρώτο έργο του Fowles... Μάλλον θα το αναλύσω σε επόμενο post.
