Κουφονήσια... επιστροφή

Φωτογραφία από παραλία του Κουφονησίου...

Είχαμε ακούσει πολλά πριν ξαναπάμε στα Κουφονήσια. (είχαμε πάει πριν από οχτώ περίπου χρόνια) Πολλοί μας είπαν ότι το νησί χάλασε, μεγάλωσε, άλλαξε. Σε πολλά από αυτά ενδεχομένως να έχουν δίκιο.

Όμως όλα αυτά που μας έκαναν να επιστρέψουμε ήταν εκεί: δροσερή πεντακάθαρη θάλασσα, μοναδικές παραλίες, πραγματικά έναστρος ουρανός (θυμηθείται την μοναδική Heather nova τι έλεγε κάποτε:

Kiss me, Kiss me, under a glow-star sky;
If they're stuck on the ceiling I don't mind.
It's a brittle world but it's soft inside
I'll make the milky way for you, only you
You, only you.

And I will always ride far into the night with you,
And I will take my chances, far into the night with you.)

και βόλτες, καταπληκτικές βόλτες (ευτυχώς ελάχιστα τροχοφόρα)

Αν μπορούσε ένα τραγούδι να περιγράψει σίγουρα θα είναι το fake empire - the National

Και κάτι τελευταίο: Από την μέρα που επιστρέψαμε νιώθουμε σαν τον γιατρό στο τελευταίο του τρίτου...

Τι ακούσαμε, τι διαβάσαμε, τι είδαμε, τι φάγαμε (?) προσεχώς...

Όχι άλλα πλοία, Πάντα πλοία!

Μ' ένα χορό που δεν αντέχεις να με βλέπεις φεύγω
Σ' ένα σταθμό που χρόνια τη ζωή μου περιμένω

Επιστροφή σε δέκα μέρες με πολλές φωτογραφίες...

Ετοιμασίες...

Φωτογραφία αφιερωμένη σε όλους που... ετοιμάζονται!

Fowles: Μάγος ή Συλλέκτης

Πανοραμική φωτογραφία από Κυκλάδες.

the collector, John Fowles...

Δεν το είχα διαβάσει. Πίστευα λανθασμένα ότι δεν κυκλοφορούσε. Κυκλοφορεί από την Εστία (όπως και τα άλλα αριστουργήματα).

Μου το υπενθύμισε ο Βασίλης.

Απίστευτο. Το πρώτο του. Περίεργο. Άγχος. Λύτρωση;

john fowles...


Χωρίς να είμαι ειδικός (απλός φανατικός αναγνώστης του) πιστεύω ότι ο εγκλεισμός είναι βασικό θέμα για τον μάγο Fowles.

Και διαβάζοντας τον Συλλέκτη πλέον είμαι σίγουρος:
Ο Fowles πότε δεν ήταν ο Urfe όπως πίστευα. Ήταν ο ίδιος ο Μ Α Γ Ο Σ

Ήλιος και Ελληνικά Εγκλήματα

Ελπίζω να έχουμε περισσότερο ήλιο φέτος από το λιμάνι της Τήνου στην παραπάνω φωτογραφία.

Διάβασα τα Ελληνικά Εγκλήματα (Καστανιώτης). Γενικώς από εδώ και από εκεί είδα χλιαρές ως μέτριες κριτικές. Εγώ μπορώ να πω ότι άλλα μου άρεσαν και άλλα όχι. (όπως σε κάθε συλλογή διηγημάτων)

Ξεχώρισα το πραγματικά ψυχοβγαλτικό και σκοτεινό του Δημήτρη Μπράμου, την εξαιρετική εναλλαγή "κρύου-ζέστης" του Δημήτρη Μαμαλούκα (το blog του εδώ) και προφανώς του αγαπημένου Πέτρου Μαρτινίδη (σαν να διαβάσαμε ένα βιβλίο του απλώς λίγο συμπυκνωμένο και όπως πάντα η άλλη πλευρά της "παράξενης" πόλης μας).

Τώρα είμαι collector...

Υ.Γ. Γιατί οι νέοι Bright Eyes μου άρεσαν μετά το έβδομο τραγούδι;
Ποιος να ξέρει...

Το Ουράνιο τόξο της Μουσικής

Φωτογραφία από το ουράνιο τόξο που εμφανίστηκε την Παρασκευή στην Καβάλα.

Προσπαθούμε να οργανώσουμε το soundtrack των φετινών διακοπών. Δυσκολίες...

Περιμένουμε τους νέους new pornographers. Ότι ακούσαμε από εδώ και από εκεί είναι το λιγότερο αριστουργήματα.
Ακούμε τους τελευταίους white stripes. Ναι μεν αλλά.

Τελικά μάλλον θα καταλήξουμε για ακόμη μια φορά στους καταραμένους: Mojave3 και στο νέο σχήμα του drummer τους The Loose Salute. Μην ξεχνάτε ότι ήταν drummer και τον α ξ ε π έ ρ α σ τ ω ν slowdive

Editors ή Interpol?

Φωτογραφία απομονωμένης παραλίας.

Τελικά Editors ή Interpol;

Από τα λίγα που άκουσα ακόμη δεν μπορώ να αποφασίσω. Αλλά είμαι πολύ χαρούμενος που έχουμε να ακούμε πολυαναμενόμενα για το καλοκαίρι...

...for the masses

Η φωτογραφία δεν θυμίζει κάτι από τα παλιά;

Spreading the news... dM - - music for the masses

Ομπρέλες και line up

Φωτογραφία από τις "ομπρέλες" της παραλίας.

Πως βρίσκετε το line up Smashing, Manics κτλ. Εξαιρετικό! (αν είχαμε φυσικά 1997 και όχι 2007) Τι να πεις.

Βέβαια εξαιρετική περίπτωση είναι ο/οι Beirut (και η Sophie Solomon φυσικά) αλλά Τρίτη. Δύσκολο, πολύ δύσκολο για μας τους βόρειους.

Xθές οι placebo άκουσα ότι ήταν εξαιρετικοί. Θυμάμαι που τους είχα δει σε κάποιο από τα πρώτα rockwave, στην πρώτη τους εμφάνιση στη χώρα μας. Ήταν μόλις είχαν βγάλει τον πραγματικά εξαιρετικό Without You I'm Nothing. Από εκεί και πέρα τους έχασα.
Τέλος πάντων. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι το line up της μέρας εκείνης ήταν: Mercury Rev (με καλύτερο τότε δίσκο της χρονιάς για ΝΜΕ), deus, placebo και blur...

Joy Division...

Η παραπάνω φωτογραφία είναι η κλασσική περίπτωση "προς παραλία".

Βλέποντας ένα live στο youtube μου ήρθε η απορία: τελικά ποιος έχει το δικαίωμα να εκτελεί τραγούδια των Joy Division.

Πάντως εμείς παλιά λέγαμε ότι άλλο ναι αλλά όχι Joy Division. Ποτέ διασκευή, ποτέ αναπαραγωγή.

Μπομπιους... Cinematic και ένας γερανός

Τελικά το Μόμπιους Ντικ είναι μία διαφορετική οπτική της εφεύρεσης του Μορέλ;

Φωτογραφία... και γερανός...

Ακούω και το καινούργιο (αριστούργημα) των CINEMATIC ORCHESTRA - Ma Fleur

Ότι πρέπει για τα ατελείωτα ηλιοβασιλέματα που έρχονται...

Ελκυστές και ο Μάγος

Φωτογραφία αντίθεσης. (προφανώς με την προηγούμενη)

...αντικείμενα που ονομάζονται "ελκυστές": προορισμοί στους οποίους αναπόφευκτα θα φτάσεις, αρκεί να βρεθείς κάπου στην περιοχή τους...

Πρέπει να γυρίσουμε όλοι πίσω!

και ο Nicholas Urfe του Μάγου... πίσω έβλεπε...

New Life... για το κακό

Η φωτογραφία είναι για να ξορκίσουμε το κακό.

Περιμένοντας... το Νάξος να μας πάει στο Κουφονήσι, βλέπω φωτογραφίες του Gursky και διαβάζω το Μόμπιους Ντικ.

Πάντως όσο ακούω-διαβάζω μουδιασμένες κριτικές για τους καινούργιους Arcade Fire τόσο περισσότερο μου αρέσουν και τόσο περισσότερο θα αρχίσουμε να ψάχνουμε κεντροευρωπαϊκούς προορισμούς για το τέλος του καλοκαιριού. (και προφανώς όχι στα 70 περίπου χιλιόμετρα βόρεια της πρωτεύουσας).


ΥΓ. Άλλαξα το layout-template και ελπίζω να λύθηκαν πολλά από τα προβλήματα που υπήρχαν. Για να δούμε...

Όπως λένε και κάτι παιδιά new life...

Παραλία και Tropicalia!

Καταπληκτική περσινή συλλογή: Tropicalia: A Brazilian Revolution In Sound (Soul Jazz)

Ότι πρέπει! Δεν είναι τα πολύ γνωστά αλλά απίστευτη αίσθηση, ρυθμό και...

Ως φανατικός της tropicalia μπορώ να πω ότι κάθε φορά που απολαμβάνω βραζιλιάνικους ύμνους μου έρχονται στο μυαλό δύο ταινίες.

Η πρώτη είναι το "ένας άντρας και μια γυναίκα" με την τρομερή σκηνή του Pierre Barouh να τραγουδάει και να αναφέρει τα ιερά τέρατα της βραζιλιάνικης μουσικής. Θυμίζω εδώ και το αριστούργημα-ταινία-ντοκιμαντέρ του Barouh, Saravah για την βραζιλιάνικη μουσική. Αναζητήστε το σε τίποτα amazon και θα με θυμηθείτε...

Η δεύτερη ταινία που μου έρχεται στο μυαλό όμως είναι η "πόλη του θεού"...

Δύο όψεις.
Επιλογή και στάση ζωής.
Από το ίδιο μέρος.

Θυμίζει (δεν θυμίζει;) και τα δικά μας

Lost Control

Η σημερινή βροχερή μέρα το επιβάλει.

Περιμένω την ταινία όσο τίποτα άλλο. Ταινία για την μεγαλύτερη μπάντα όλων των εποχών. Για την τραγικότερη φιγούρα όλων των εποχών.

She's lost CONTROL again

CONTROL

Joy Division και αυτός που μας στοίχειωσε, ο Ian.

Σκηνοθετεί ένας επίσης αγαπημένος από τα παλιά. Ο μέγας φωτογράφος Anton Corbijn (τρομερές δουλειές με depeche, cave αλλά και ένα μικρό-ανεκτίμητο φωτογραφικό δείγμα με τους Joy Division)


Η μοναδική μου επιφύλαξη να την πω είναι η προσκόλληση στο βιβλίο της συζύγου του Ian, Deborah (Για οποίον ενδιαφέρεται λέγεται Αγγίζοντας από απόσταση και είχε εκδοθεί από τον Λιβάνη).
Όχι ότι το βιβλίο δεν μας αποκάλυπτε πολλά αλλά είχαμε πολλές φορές την αίσθηση ότι η Deborah έγγραψε το βιβλίο για να μας πει τον πόνο της για της απιστίες του Ian και όχι για το τι πραγματικά συνέβη...



Και μια φωτογραφία από εμένα τιμής ένεκεν...

Το σβήσιμο

Είχα διαβάσει πριν καιρό την Αμερικανική Έρημος του καθ. Πέρσιβαλ Έβερετ και είχα ενθουσιαστεί (Πόλις). Χθες διάβασα και το πρώτο βιβλίο που είχε κυκλοφορήσει από τον ίδιο εκδοτικό οίκο: Το σβήσιμο.

DETELE.

Εξαιρετικό και αυτό. Για ακόμη μια φορά ο Έβερετ καυστικός, πολύχρωμος, επικριτικός, απολαυστικός.

DEL.

Μεγάλη στιγμή ο καυγάς των δύο αντίπαλων (?) συγγραφικών στρατοπέδων, με τον πρώτο να προσέρχεται στο καυγά φωνάζοντας την πρώτη φράση από το Ουράνιο τόξο της βαρύτητας του Πύντσον...

SHIFT+DEL.

Η πρώτη βουτιά στη θάλασσα τα σβήνει όλα. Ξεπλένει όλες τις αμαρτίες. Τις διαγράφει οριστικά.

Για την Αμαλία

Φωτογραφία από Μήλο.

Η φωτογραφία είναι αφιερωμένη στην Αμαλία. Δυστυχώς αν δεν πλησιάσεις είναι δύσκολο να καταλάβεις.

Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας...

Έλικες

φωτογραφία από ανεμογενήτριες.

1. kings of convinience (τις τελευταίες μέρες αποκλειστικά και μόνο) και ο εξαιρετικός δίσκος Riot On An Empty Street

2. σε όσους λατρεύουν (δεν γίνετε απλά να σου αρέσουν, ή τις λατρεύεις ή τις μισείς) ταινίες όπως το trust, το me and you and everyone... προτείνω ανεπιφύλακτα το dvd "όλα για την κορυφή" (delirious) με τον Μπουσέμι από τα παλιά. Απόλαυση!

3. Σήμερα ξεκινά και η διεθνή έκθεση βιβλίου στην πόλη μας. Από αύριο θα είμαστε εκεί.

Φωτογραφία προορισμός

Πραγματικά ο στόχος μας πρέπει να είναι να ταξιδεύουμε πάντα προς το ηλιοβασίλεμα. Και πάντα να φτάνουμε στον προορισμό μας (νησί, πόλη) μόλις σκοτεινιάσει. Με όλα τα φώτα αναμμένα στο λιμάνι...

Ακούμε Air - Pocket Symphony και έχουμε την τύχη να βλέπουμε το ηλιοβασίλεμα από το μπαλκόνι μας.


Περιμένουμε.

Φωτογραφία και Its all about love

Σήμερα το πρωί σηκώθηκα με πολύ μεγάλη όρεξη να ακούσω το Bow Down. Μετά έβαλα και Pale fountains...

ME and the Farmer. Μόνο που τελικά έχω πρόβλημα. Για δέκα δεκαπέντε μέρες, αυτήν την περίοδο έχω αλλεργία. Τρόμος.

Τρόμο που δεν τον πολυείδα-διάβασα στο Ροντβάιλερ παρά τα λεγόμενα. (Ρέντελ. Μεταίχμιο).
Αξίζει περισσότερο για σκιαγράφηση του σύγχρονου μικροαστικού Λονδίνου και των μυστικών της κάθε γειτονιάς και όχι για αστυνομικό μυθιστόρημα.

Να προτείνω και ένα αριστούργημα;

Είναι μια ταινία (όχι πολύ παλιά, του 2003) που ονομάζεται It's All About Love.
Για όσους τυχερούς την έχουν δει ξέρουν για τι μιλάω. Αλλά για όλους τους άλλους: πολύ απλά τολμήστε το. Φουτουριστικό, σπαρακτικό, ειρωνικό, καυστικό. Λυτρωτικό? δεν ξέρω. Πάντως εμάς μας σημάδεψε.

Είναι του σκηνοθέτη Thomas Vinterberg με τον απίστευτο Joaquin Phoenix και την Claire Danes. Μοναδικός είναι και ο Sean Penn μικρή αλλά καταλυτική εμφάνιση.

Περιστρέφεται και γύρω από το καλλιτεχνικό πατινάζ...